Oef ja, de tijd vliegt werkelijk weer voorbij en het is alweer een tijdje geleden sinds de laatste update. Tijd dus om jullie weer even bij te kletsen. Maandag 31 maart zouden we op hondensleetocht gaan. Zodoende scheurden we 's morgens voor de zoveelste keer met een volgepakte bus langs de fjord om bij Eidfjord de Hardangervidda op te rijden, waar het lekker weer was en flink wat sneeuw lag. De bus van Tide die we gehuurd hadden (de sportklas had de minibus weer eens voor onze neus weggekaapt) zetten ons bij Krossdalen af, waar we in de herfst de GPS-cursus hadden en later nog een keer zijn wezen skiën. Bij het onderbinden van de ski's werd Håvard gebeld. Het was de hondensleeinstructeur die had gehoord dat we op weg naar de Hardangervidda waren. Hij dacht echter dat we pas de week erna met de honden op pad zouden gaan en belde dus om te vertellen dat het hele feest niet door kon gaan. Fijn! De bus was al weg en daar stonden we dan. Hadden we dat geweten, waren we nooit op pad gegaan, er was immers meer dan genoeg werk te verrichten aan de kajakken. Na wat crisisberaad besloten we toch maar op pad te gaan: we hadden immers ook uitrusting voor ijsvissen bij ons. In plaats van naar de hut te skiën waar we de instructeur zouden treffen, langlaufden we naar een meertje op een paar kilometer afstand van de hoofdweg om te vissen. Na een kilometer kreeg ik echter al stevige pijnscheuten door m'n knie: een herinnering aan Birkenbeinerrennet... Gelukkig was het niet zo heel erg ver naar Svartatjørni, waar we na de lunsj de ijsboor tevoorschijn toverden en gaten boorden door het 2 meter dikke ijs om te kunnen vissen...


Iedereen zocht zijn eigen plekje uit op het ijs en bouwde van sneeuwblokken een windscherm zodat je lekker uit de wind van een heerlijk warm aprilzonnetje kon genieten. Na het doorboren van 2 wormen aan m'n haakje en het 'uitwerpen' van m'n hengel (voor zover je daar bij ijsvissen van kunt spreken) bouwde ik in de sneeuw een ligstoel.De vishengel prikte ik vast ik de sneeuw en met het zonnetje erbij was ik gauw vertrokken. En zo zat iedereen bij z'n eigen ijsgat te zonnen en te wachten tot de vissen zouden bijten...



Plotseling schrok ik wakker. Ik keek op de klok en zag tot m'n verbazing dat het inmiddels al 2,5 uur later was dan de vorige keer dat ik op m'n horloge had gekeken. Nog geen vis gevangen. Ik trok maar eens aan de hengel en met 2 seconden had ik nog beet ook! Ik haalde het snoer en en door het gat kwam een redelijke bergforel naar boven. Niet verkeerd!





Ook de meeste andere hadden wel één of meerder vissen gevangen. Håvard zelfs 6! Nu dat we de klok het weekend ervoor weer hadden verzet, bleef het heerlijk lang licht, zodat we nog lang van de zon konden genieten. Naast het meer zetten we een tentenkamp van 3 tentjes op die we met de primussen warm stookten..


Nog nooit heb ik zo'n goede nacht in een tent gehad. Misschien kwam het wel doordat het inmiddels warmer is geworden en de sneeuw een stuk zachter. Aangezien we dus geen honden , geen sledes en helemaal al geen instructeur hadden, besloten we de volgende dag terug te gaan naar huis en nog wat aan de kajakken te werken, en de week erop alsnog op hondensleetocht te gaan. We moesten dit keer wat langer langlaufen, naar de plek totwaar de bus eigenlijk reed. De buschauffeur was superrelaxed. Behalve dat hij weigerde een nieuw ticket uit te draaien nadat hij ons een veel te goedkoop kaartje had verkocht, reed hij ons ook nog helemaal naar Lofthus, zodat we niet 2x over hoefden te stappen. Hij moest vervolgens zelf weer 12 kilometer terugrijden naar Kinsarvik waar hij woont. Hier nemen sommigen buschauffeuren hun bus mee naar huis!

Wederom een geslaagde tocht, hoewel iets korter dan gedacht. Woensdagavond kwam de hele friluftslivklas bij mij thuis op bezoek om te bergforellen te verorberen. Een zeer gezellige en uitermate goedsmakende avondmaaltijd!