De ALLERlaatste tocht samen met friluftsliv. Bereid jullie voor op ontzettend veel foto's. De weerberichten waren werkelijk fantastisch. Ongelooflijk hoe mooi weer het hier de afgelopen dagen is geweest. Maandagochtend vertrokken we onder een strakblauwe hemel met de bus naar Odda, waar we overstapten op de bus naar de andere kant van het Folgefonn schiereiland waar de ijskap op ligt. Via de tunnel van 11 kilometer kwamen we aan de westkant, waar we in Sundal uitstapten. Vol in de zon was het al na 5 meter zweten geblazen. De zon scheen volop en in de hoogte schitterden witte sneeuwpieken ons tegemoet...
Na een uur in de volle zon, konden we gelukkig de schaduw van de bergwand opzoeken, waar het pad zich smal en kronkelig een weg omhoog baande door het bos. Dit jaar is er veel meer sneeuw gevallen dan vorig jaar (en toen vond ik het al veel), waardoor het pad af en toe oversneeuwd was en we al glibberend over smeltende sneeuw moesten klauteren...


Op 700 meter lag er zoveel sneeuw dat we de ski's onder konden binden. Eerst hebben we een lunchpauze genomen om wat af te koelen en op te laden voor de steile tocht verder bergopwaarts. De hut waar we naartoe wilden, ligt naast de gletsjer op ruim 1400 meter hoogte, dus we hadden nog een lange weg te gaan. De kwaliteit van de sneeuw was niet al te best en daarom plakten we onze 'feller' onder de ski's, zodat we niet hoefden te smeren en zonder te glibberen steil bergopwaarts konden klimmen... Achter ons hadden we een fantastisch uitzicht over het gelopen traject en de Hardangerfjord. Voor elke meter die we stegen, werd het uitzicht fraaier en fraaier...





Je zou denken dat het in de sneeuw wat koeler zou zijn. Niets is minder waar. De sneeuw reflecteerde zóveel zonlicht en de zon heeft inmiddels zóveel kracht, dat het voelde alsof we op een steengril aan het skiën waren. Zonder zonnebrillen had het absoluut niet gegaan en al gauw liep ik alleen nog maar in korte broek en T-shirt. Het was er misschien maar 10 graden boven nul, maar de gevoelstemperatuur lag op ongeveer 25 tot 30 graden (zonder overdrijven). Af en toe leek het net alsof we in een woestijn van sneeuw aan het skiën waren. We bakten werkelijk weg. Een fantastische ervaring om met zulk fantastisch weer door zo'n fantastische omgeving te mogen reizen....

We namen geregeld pauzes om wat te drinken, af te koelen en van het fantastische uitzicht te genieten.. Inmiddels konden we de bergen rondom ons zien en werd de Noorse Zee in de verte zichtbaar. zo zaten we daar allemaal op een steen in de sneeuw, met een grote grijns om ons gezicht, puur te genieten, zonder ook maar te denken aan iets anders dan het hier en nu en de intense tevredenheid waarmee we daar rondsjokten op de sneeuw...
En zo gingen we weer verder, steiler en steiler, verder en verder omhoog. Inmiddels waren we de 1000 meter over gegaan en werd de sneeuw wat droger en makkelijker om over omhoog te klauteren. Over steile schuine bergflanken sjokten we voort, verder en verder, steeds achterom kijkend naar het diepe dal beneden ons, de witte bergpieken rondom ons en de glinsterende zee ver weg aan de horizon....
Na nog een paar 'leuke' beklimmingen kwam na 7 uur eindelijk turisthytte Fonnabu in zicht en daarmee ook de ijskap Folgefonn en de gletsjerarm Breidablikk die vrijwel naast de hut ligt...
De witte vlakte op de achtergrond is de gletsjer die dik ingepakt ligt onder een 5 tot 6 meter dikke laag sneeuw die in de loop van de afgelopen maanden is gevallen. Binnen in de hut was het kouder dan buiten. De thermometer wees 7 graden aan in de schaduw: in de zon moet het tussen de 10 en 15 graden zijn geweest. Voordat we naar binnen gingen om eten te koken, hebben we dan ook eerst nog een tijdje buiten in de sneeuw in de zon gelegen.... Wat een leven!
's Avonds om even na negen uur ging de zon onder. De hemel kleurde prachtig op in alle kleuren van de regenboog terwijl we de zon in de zee onder konden zien gaan. We konden zelfs een vuurtoren zien, terwijl de kust hier hemelsbreed zo'n 150 kilometer vandaan is!
Het bleef nog tot laat in de avond licht en we hebben nog lang na zitten kletsen en lachen over deze fantastische dag. We hoefden niet eens de kachel op te stoken, zo warm was het!
De volgende dag zouden we de gletsjer op gaan en slechts 7 kilometer afleggen naar de turisthytte "Holmaskjera" die op een rots midden op de ijskap ligt. Aangezien het dus niet zover was, deden we het rustig aan en pas aan het eind van de morgen bonden we de ski's onder om wederom onder een compleet blauwe hemel verder te glijden. De gletsjer lag erbij als één grote glinsterende witte pannenkoek. Hoewel het in deze tijd van het jaar niet nodig is, deden de leerlingen hun tuigjes om, zodat Håvard heen kon leren hoe je op een gletsjer in touw moet skiën en elkaar moet helpen met het navigeren: koers en afstand bepalen middels kompas en lengte van het touw. Håvard en ik liepen naast de groep zodat ze het helemaal zelf moesten doen. Ik kon mooi van m'n vrijheid gebruik maken door flink wat foto's te maken en te genieten van het uitzicht dat met de minuut spectaculairder werd.





We liepen over het hoogste punt op ruim 1600 meter heen. Het uitzicht over het westen, de Hardangerfjord en de kust in de verte verdween, maar in het oosten dook een nieuw fantastisch uitzicht op: de Hardangervidda. De berg Hårteigen zagen we al snel en even later konden we het dal waarin de Trolltunga ligt (het uitzichtpunt waar we in de herfst zijn geweest) en Hildalsdalen (waar we op kompascursus zijn geweest) herkennen. De Sørfjord zelf konden we niet zien, maar wel de afgrond/kloof die van het noorden tot het zuiden het landschap doorsnijdt. Ver in diepte moest daar ergens het zeewater liggen en Lofthus. De klas was zeer goed in het navigeerden en misten het punt waar ze heen moesten navigeren vanaf 2,5 km afstand met enkel een kompaskoers en zelf de afstand tellen middels het touwlengte met slechts 92 meter (volgens de GPS). We groeven ons in in de sneeuw en namen een uitgebreide lunch bovenop één van de allergrootste ijskappen van Europa...

Hoe ziet een ijskap er eigenlijk uit wanneer je er bovenop staat? WIT, KNALWIT! Het fototoestel had moeite met scherp stellen, omdat er bijna alleen het blauw van de hemel en het wit van de sneeuw te zien was...
Na de lunch trokken de leerlingen de tuigjes uit en vlogen we allemaal van het hoogste punt, zo'n 100 hoogtemeters naar beneden over de uitstrekte witte vlakte naar de hut op zo'n 1550 meter waar we die nacht zouden slapen....
Het is misschien saai om het alleen maar over het uitzicht te hebben, maar deze tocht bestond eigenlijk alleen maar uit fantastische uitzichten rondom. De hut lag dus op een rots op de ijsvlakte, met een panoramisch uitzicht rondom: je kon zowel een groot deel van de Hardangervidda, de Hardangerfjord als de westkust en de Noorse Zee zien. Uniek! Ik heb op een kaartje ingetekend hoe ver we ongeveer konden kijken:
Op de achtergrond kun je in de verte de berg Hårteigen zien, boven de Hardangervidda uitstekend. Op de voorgrond Tyssedal, met aan het einde Trolltunga (daar waar sneeuwlawines op de foto te zien zijn)
(Scroll naar rechts op de hele panoramafoto te bekijken)
We waren al rond vier uur bij de hut en hebben tot ongeveer half zeven buiten in de sneeuw gelegen om te zonnen. Het zweet stond op m'n voorhoofd en iedereen was verbrand in z'n gezicht, armen en benen. Je wordt hier sneller bruin dan aan de Middellandse Zee! Ook de zonsondergang was weer een spectakel met fantastische kleuren en een sprookjesachtig uitzicht.
De volgende dag zouden we zo'n 10 kilometer over de gletsjer skiën, vervolgens 750 meter afdalen tot de sneeuwgrens, een bergpad aflopen tot zeeniveau en een kilometer of 5 terug naar Odda lopen om daar de bus naar Lofthus te halen. Aangezien deze om 16.40 zou gaan en het een lange laaange dag beloofde te worden, stonden we al om 5 uur 's morgens op om in alle vroegte in te pakken en ons klaar te maken voor de tocht naar huis. Om even na zes uur kwam de zon vanachter de Hardangervidda op en ook dat (jaja, het begint saai te worden) was weer adembenemend....
Zonsopgang met nu een duidelijker te ziene Hårteigen...
Om half zeven waren we klaar om te gaan en toen had de zon al zoveel kracht dat we bijna in korte mouwen, maar in elk geval zonder handschoenen op de latten konden staan. We konden zelfs een luchtspiegeling zien, veroorzaakt door opstijgende warme lucht vanaf het ijsoppervlak..
Het ging met vals plat naar beneden en het ijzige oppervlakte van de sneeuw zorgde ervoor dat we slechts af en toe ons af hoefden te zetten met de skistokken om vooruit te glijden. Zoef, zoef, zoef, gleden we voort met onze gezichten in de zon, een fris windje in het gezicht en een grote glimlach rond de mond... We kwamen bij de rand van de ijskap en de scheuren waar de Buerbre-gletsjer (waar we in de herfst op zijn geweest) het dal in duikt, werden zichtbaar...
(Scroll naar rechts op de hele panoramafoto te bekijken)
Daar waar een bergrug onder de ijskap vandaan komt, zouden we de gletsjer af gaan. Het laatste stukje ging vrij snel naar beneden. De ijskap verdween boven ons en voor ons lag het steile dal dat ons terug naar zeeniveau zou moeten leiden...
Hier en daar ging het steil naar beneden, waarbij we af en toe de ski's af moesten doen en te voet verder moesten lopen. Iets omhoog, steil naar beneden: langzaam maar zeker verloren we de vele hoogtemeters die we in de loop van de afgelopen 2 dagen hadden gewonnen. Toen we eenmaal weer wat bomen te zien kregen, namen we onze allerlaatste lunch in de sneeuw, met uitzicht over de gletsjer...
Het laatste stuk ging het steil door het bos, slingerend van links naar rechts om ale bomen te ontwijken. De kwaliteit van de sneeuw werd steeds slechter en er doken meer en meer beekjes en stukjes sneeuwvrije grond op...
Van de winter kwamen we in de lente terecht. Op 700 meter deden we de ski's af en liepen het steile bergpad af naar beneden, richting het dal waar het groen en warm was, met een donderende waterval van smeltwater naast ons....
Eenmaal beneden was het vijf lange zware warme kilometers sjouwen over het asfalt richting het busstation van Odda, waar we al om half drie in de middag aankwamen. Gelukkig ging er nog een bus eerder dan half vijf, zodat we al rond vier thuis in Lofthus waren. Wat een tocht! Wat een afsluiting met de friluftslivklas!
Vandaag (donderdag) ben ik thuis, maar morgen reis ik weer naar Bergen, samen met Borghild, waar ik zaterdag staatsexamen Noors af ga leggen. Zondag reist ook de hele school naar Bergen en gaan we zeilen naar de Orkneys, ten noorden van Schotland. Hopen dat het dan ook net zulk lekker weer wordt! Vrijdag kom ik weer terug en volgend weekend kunnen jullie weer een update verwachten... ;-)
Jullie zijn weer op de hoogte!
Groetjes uit warm en zonnig Lofthus (voor zolang het nog duurt!)
Cees. :D
|