Wederom op pad dus. Maandag ben ik om half zeven opgestaan om nog gauw te douchen en de laatste spullen in te pakken. Buiten scheen de zon aan een volledig blauwe hemel: een zeldzaam verschijnsel in Hardanger. Na de morgonsamling zat ik met zes leerlingen (Ida en Hanne konden dit keer niet mee ivm ziekte) plus Håvard in de minibus. Vaktmeister Arne reed ons de vidda op naar de parkeerplaats waar we de laatste keer, toen we voor het eerst een snøhule hebben gegraven, ook uitstapten. Een sneeuwrijke, windstille vidda glinsterde ons tegemoet.

Ondanks dat het een paar graden onder nul was, had de zon zoveel sterkte dat het aanvoelde alsof het 15 graden was. En dat in februari! Het was Paasweer, zoals ze dat hier in Noorwegen noemen. We konden kijken tot ver in de omgeving. Het eerste stuk ging wat omhoog zodat we langzaam aan steeds meer van de Hardangervidda konden zien: vanaf de horizon verrees zowel Hardangerjøkulen als Hallingskarvet... Er valt eigenlijk weinig te voortellen, de beelden spreken voor zich...



Met dit prachtige uitzicht groeven we een aantal bankjes in de sneeuw om wat te eten, te zonnen en simpelweg te genieten. Eigenlijk zeggen we onderweg ontzettend weinig tegen elkaar: meestal sjokken we in een treintje achter elkaar aan, soms volgt ieder zijn eigen spoor. Af en toe stopt er iemand om wat foto's te maken of wat kleding aan of uit te trekken. Maar er valt eigenlijk niet zoveel met elkaar te bespreken, de natuur is genoeg. Op sommige momenten bedenk ik me opeens dat ik een tijdje helemaal niets heb gedacht. Niets! Bedenk je eens hoe moeilijk het is om helemaal niets te denken, maar gewoon op te gaan in de natuur om je heen. Een heerlijk gevoel....
Lunch in de sneeuw....
Hardangerjøkulen aan de horizon...
Na de lunch mocht ik de pulk (de slee met alle kookuitrusting, eten en sneeuwgereedschap) trekken. Hoewel dat vermoeiend klinkt, is het eigenlijk juist fijn, want zo kon ik m'n rugzak erop leggen, zodat ik niet telkens dat gewicht op m'n schouders had. Na nog wat heuveltjes bergopwaarts was het uitzicht nog wijdser geworden. Voor ons lagen een aantal dalen gevuld in de mist en in het noordwesten konden we aan de horizon de bergtop Berakupen zien liggen, waar we vorig jaar op dagtocht vanuit pension Liseth (over een paar weken gaan we daar weer met de hele school op skikamp heen) op ski's opgeklommen waren. Toen was het net zo heerlijk weer als nu en ik kan er weer naar uitkijken om vanaf de top naar beneden te roesjen...
Links: Berakupen aan de horizon, op de voorgrond een dal gevuld met mist.
We daalden af in een klein dalletje gevuld met mist. Doordat de zon zo sterk scheen, kregen we in de mist een mistboog te zien: een regenboog in de mist, die geen kleuren heeft, maar geheel wit is... (wat lastig op onderstaande foto te zien)
Vanuit de mist kropen we weer omhoog naar het hoogste punt van vandaag, zo rond de 1200 meter. Tijd om de feller (soort van stoflappen die je onder de ski's plakt zodat je makkelijker naar boven kunt langlaufen) af te halen en de ski's te smeren voor de afdaling....
Vooral dat naar beneden skiën in de natuur is heerlijk! Met een vaartje van 20, 30 soms 40 over de heuveltjes naar beneden zoeven, slalommend langs stenen over bevroren beekjes, steeds harder glijdend door een dalletje naar beneden, terwijl het grote bevroren moeras beneden steeds dichterbij komt... In de verte gaat de zon onder en als een grote dobbelsteen steekt Hårteigen af tegen de geel-oranje-rood kleurende hemel. Je moet er zelf bij zijn om het te voelen...
Links aan de horizon kun je Hårteigen zien liggen, de berg die we afgelopen herfst tijdens onze wandeltocht van Hedlo terug naar Lofthus beklommen...
Over het moeras gleden we nog zo'n 2 kilometer door naar een groepje berkenbomen waar we onze tenten opsloegen temidden van de elandensporen. Het was een hels karwei om in het halfdonker in de voortent een gang te graven zodat we konden staan en extra ruimte hadden om te koken en de tassen op te bergen. De hemel was nog steeds helemaal vrij en boven ons fonkelden duizenden sterren ons tegemoet. Fantastisch!
Minder fantastisch was de nacht. De tent moest ik delen samen met Rune, Martin en Marius en met z'n 4 in een 4-manstent slapen is hetzelfde als met z'n 5 in een tweepersoonsbed kruipen. 's Nachts schrok ik wakker omdat het natte tentdoek in m'n gezicht plakte en Marius aan de andere kant stijf tegen me aanlag.... :S
Erg fijn dat het 's morgens alweer wat vroeger wakker word, tegen 8 uur is het wel zo'n beetje licht nu. Na een flink portie havermout braken we het tentenkamp af om weer verder te zoeven over de sneeuwvlakte...
Deze dag volgden we een stroomgebied stroomopwaarts, waardoor we lichtelijk omhoog van het ene bevroren meertje naar het andere gleden. Minder zwaar, maar ook wat saaier, omdat sommige meertjes langer dan een paar kilometer zijn, waardoor je enkel recht vooruit sloft. Gave was dat de sneeuw zo hard was dat je op die vlaktes kon schaatsen met de ski's. En dat gaat een stuk sneller dan gewoonweg langlaufen. En onderweg zagen we een paar keer sporen van een verdwaalde eland....
De magen begonnen weer te brommen. Gelukkig vonden we een hut die dankzij de wind van de afgelopen weken vrij voor sneeuw was, zodat we heerlijk met onze ruggen tegen de muur konden zitten en genieten van de warme zon. De zon scheen zó fel, dat het zonder zonnebril maar een paar seconden uithield: alles was wit...
En na de lunch sjokten we weer verder: meer na meer na meer na meer na meer. De Hardangervidda is één grote vlakte met talloze beekjes, riviertjes en meertjes....


Tegen schemering bereikten we Austmannvatnet, waar we vorig jaar herfst en afgelopen herfst kampeerden op weg naar Lofthus. Håvard vroeg de groep of ze in tenten of in een snøhule wilden slapen. 'Tent, tent, tent, tent', dacht ik bij mezelf. Inmiddels hadden we er een kleine 50 kilometer opzitten sinds de vorige dag en dat voelde ik in al m'n spieren. En aangezien het graven van een snøhule minstens 2 tot 3 uur duurt had ik daar, gezien het bijna donker was, weinig zin in.... De groep stemde voor snøhule, hetgeen dus nog zo'n kleine 3 uur hakken in de sneeuw betekende... Simpelweg slopend. Op een gegeven moment moesten we elkaar aflossen omdat we te kapot waren om aan één stuk door te graven, terwijl Håvard een tent had opgezet om eten voor ons te koken. Na het graven van een gang, twee kamers en het snijden van 12 anderhalve meter lange sneeuwblokken voor de daken van de twee kamers, en het avondeten, was het inmiddels al na 10-en en iedereen doorweekt, koud en doodop. Doordat we zo moe waren en weinig tijd hadden, waren de 2 kamers voor elk 4 personen natuurlijk veel te klein, zodat ik deze keer samengeperst met Marius, Fredrik en Kristoffer in m'n slaapzak lag. Maar goed, doodop zijn na zo'n fantastische dag en lekker wegkruipen in een warme slaapzak in een snøhule midden op Europa's grootste hooggebergtevlakte is helemaal niet erg!




Ik moet zeggen dat het slapen in een snøhule een stuk warmer is dan in een tent en zeker (tegen alle verwachtingen in) een stuk droger, omdat je geen last hebt van neerdruppende condens... Na een flinke portie havermout en een kop warme chocolademelk waren we weer klaar voor het laatste stuk naar huis. Aangezien we de dag ervoor voornamelijk geklommen hadden, wachtte ons een flinke afdaling aan de andere kant van de grens van het stroomgebied dat we hadden gevolgd. Een heerlijke afdaling van een paar kilometer strekte zich voor ons uit. In de verte glinsterde Silfestnuten ons tegemoet, de 1434 meter hoge reus die we op onze eerste tocht op de vidda beklommen...


Na de afdaling volgde echter een klim, en wat voor een klim! Met percentages die niet te fietsen zouden zijn ging het omhoog en zelfs met feller had ik de grootste moeite om omhoog te klauteren. Halverwege de klim stopten we op een windstil plekje om te lunchen en nieuwe krachten te verzamelen... Aan vitamine D kregen we in elk geval geen gebrek!
Het tweede deel van de klim was ook behoorlijk steil, recht zo die gaat omhoog.... We moesten degenen die de pulken trokken helpen om omhoog te komen...
Na deze laatste grote klim kregen we nog een keer een prachtig uitzicht over het gebied waar we op onze eerste tocht hebben gekampeerd en gevist.




De afdaling was vrij slopend omdat het niet recht naar beneden ging, maar schuin, waardoor we continu weggleden en kramp in onze kuiten en enkels kregen. De laatste kilometers naar de rand van de vidda waren behoorlijk afmattend. Tegen de tijd dat we de Hardangerfjord konden zien liggen, was de zon bijna ondergegaan. Aangezien het de laatste dagen niet had gesneeuwd en de sneeuw telkens iets gesmolten en weer opgevroren was, was het op het steile weggetje naar beneden zo glad, dat we de ski's af moesten doen en naar beneden moesten lopen: 1000 hoogtemeters over een glibberig weggetje met ski's en skistokken in je handen, rugzak om in het halfdonker, hongerig en moe... We deden er ruim 2 uur over om beneden te komen en toen waren we écht gesloopt. Inmiddels was het na 7 uur en waren we bijna 9 uur onderweg. Met een heldere sterrenhemel boven ons wachtten we in het bos op Erika die ons met de minibus de laatste kilometers terug naar Lofthus zou rijden....
Wat een tocht! Fantastisch! Eén van de mooiste tochten die ik met friluftsliv heb mogen maken. Vandaag (donderdag) was er echter weinig tijd voor uitslapen. Tot nu toe heb ik vandaag m'n rugtas uitgepakt, 4 wassen gedraaid en opgehangen, de site bijgewerkt, een taart gebakken voor Jorid's familie waar ik morgen naartoe reis, boodschappen gedaan, de auto van Sindre tevergeefs met startkabels geprobeerd te starten (die moet morgen naar de garage zodat ie gerepareerd is voor onze rit naar Nederland), vliegtickets geboekt voor m'n bliksembezoek aan Nederland in april wanneer Jaap en Willemien gaan trouwen en tal van andere kleine dingetjes. Rest me om m'n tas weer in te pakken, want morgenochtend om 8 uur vertrekt m'n bus naar Voss, vanwaar ik de trein naar Oslo pak, waar ik overstap op de trein naar Tynset. Morgenavond rond 11 uur haalt Jorid me daar van het station op. De wintervakantie staat dus voor de deur en ik kijk er naaruit een paar dagen bij Jorid te zijn en op de latten te staan en daarna naar Borghild te reizen voor een paar dagen om me op te laden voor de grote doorkruizing van de Hardangervidda!
Ik houd jullie op de hoogte!
Hartelijke groeten uit koud en wit Lofthus.
Cees.
|