Zoals gezegd ben ik niet lang in Lofthus geweest. 23 uur nadat ik aangekomen was, zat ik alweer in een volgepakte minibus met 9 anderen plus skiuitrusting, rugzakken, kampeeruitrusting en eten voor een week. In Tuddal in Telemark, vlakbij de berg Gaustatoppen (1883m) hebben de ouders van Håvard een hut die we konden lenen. Dat betekende wel ruim vijf uur rijden.

Ironisch genoeg ligt Tuddal vanaf Lofthus gezien dus bijna naast Oslo (ondanks dat dat nog zo'n 130 kilometer is), waar ik 48 uur daarvoor vandaan gekomen was. Maar de dagen voordat we vertrokken was er extreem veel sneeuw gevallen in Zuid-Noorwegen, in Setesdal was zelfs 93 centimeter op 1 dag gevallen. Het betekende dat we 5 uur door zeer sneeuwrijke witte naaldbossen reden, over fantastisch witte bergpassen en langs bevroren meren, rivieren en watervallen. Een genot!

Er was zoveel sneeuw gevallen dat er niet overal even goed geschoven was. Met name op het steile B-weggetje naar Tuddal had de minibus aardige problemen. Met enkel achterwiel aandrijving, sneeuw op de weg, ruim 10% omhoog en vol bepakt, slipten we luid brullend naar boven. In één van de haarspeldbochten slipten we weg, waardoor Håvard terug moest schakelen en we al slippend op dezelfde plek bleven hangen. In z'n achteruit terug naar de bocht, in z'n 2 en met een flinke aanloop brullend de helling op. Helaas, we slipten weer weg, de achterwielen hadden te weinig grip. Weer achteruit naar de haarspeldbocht. Kristoffer, Rune, Martin en ik gingen vervolgens achterop de achterbumper staan om meer druk op de achterwielen te geven. Met luid gebrul raceden we de helling op, het lukte! Dankzij de vaart en de steile helling konden we ons nauwelijks vasthouden en langzaam slipte ik weg, totdat ik me na 1 minuut moest laten vallen. Na een mooie koprol en een hoop gelach vanuit de bus lag ik op het witte asfalt terwijl de bus verder scheurde, die kon immers niet stoppen nu. Na een jogtur van 2 kilometer vond ik de minibus terug, waar iedereen met een brede glimlach op me wachtte. De aankomst bij de hut was sprookjesachtig. Er lag zeker anderhalve meter verse sneeuw, de bomen waren bedekt en in het westen ging de zon onder een oranjegloeiende hemel onder...

Met Noren is het altijd spannend om iets af te spreken, te plannen en in gang te zetten. Dat vereist, geduld en nog eens geduld en verder een flink portie geduld. Want Noren doen alles op hun eigen tempo, volgens hun eigen logica, die lang niet altijd strookt met de schijnbaar efficiente, snelle handelingswijze van ons handelend volkje. Hierop geldt voor de Noren één uitzondering: sneeuw! Dus wat gebeurt er als je met een zooitje Noren aankomt bij een hut in een omgeving met 2 meter sneeuw?.... Binnen een kwartier was de hele bus uitgepakt, alles in de hut geflikkerd, de skiuitrusting tevoorschijn getoverd en stond iedereen op de latten om nog gauw voordat het laatste daglicht was verdwenen op de latten gestaan. Zelfs het heilige eten werd erdoor uitgesteld. Dit beloofde nog een actief weekje te worden....

Woensdags hebben we een dagtocht gemaakt tot boven de boomgrens. het was vrij lastig om vooruit te komen. Zonder ski's zakt je tot over je heupen weg in de verse sneeuw. Met ski's onder werd dat beperkt tot zo'n 30 centimeter, maar dat maakt het skiën er niet echt makkelijk op. Langzaam ploegend zwoegden we in een treintje omhoog door het bos, waarbij we tussen de bomen door prachtige uitzichten op de witte omgeving om ons heen voorgeschoteld kregen (voor zover het weer dat toeliet, hehe)

Boven de sneeuwgrens ploegden we over de bergvlakte, op zoek naar een luw plekje waar we ons konden ingraven om te lunchen. De wind ging liggen, het stopte met sneeuwen en zo konden we al veel meer zien van de omgeving. De lunchpauze liep wat uit omdat met name Fredrik het niet kon laten om meerdere malen bovenin een boom te klimmen om vervolgens zich in de poedersneeuw naar beneden te laten storten en tot aan z'n schouders in het witte te verdwijnen.

Na zo'n dag is het heerlijk om terug in de hut te komen, de houtkachel op te stoken en in de bank weg te kruipen met warme chocolademelk en een goed boek te lezen bij kaarslicht. De meeste dagen waren we zo op van het skiën dat de meesten niets anders deden dan wat slapen of lezen bij het knisperend haardvuur. We hadden de opgaven verdeeld, zodat elke dag iemand anders het eten klaar maakte en afwaste. Veel bijzonders is het eten niet als je voor een week voor 10 man moet meenemen, maar toch lieten we ons de macaroni met spekjes, de aardappels met wortel en worstjes, de eenvoudige vissoep en andere simpele gerechten goed smaken. Na een dag van inspanning smaakt alles.

Donderdags was er in de omgeving met een loipemachine gereden, waardoor we een stuk makkelijker door het bos over geprepareerde loipes omhoog kon komen. Boven de boomgrens was het echter over met de pret en wederom ploegen geblazen. Het was een stuk helderder weer dan de dag ervoor waardoor we veel meer van de omgeving konden zien. Wel waaide het een stuk meer, waardoor we voor de lunsj eerst een flink windscherm van sneeuwblokken moesten bouwen...

Na de lunsj gingen we toch nog door, ondanks dat de zon al snel onder zou gaan, gedreven door nog zo'n typische Noorse verslaving: vissen! Met name Rune en Martin zijn het die altijd moeten vissen en bij elke tocht vragen of er goede vismeertjes in de omgeving zijn. Daardoor stiefelden we nog een stukje door naar een wat groter meer om een aantal gaten te boren en te vissen. Het meer bevond zich pal aan de parkeerplaats waarvandaan 's zomers de toeristen hun wandeltocht naar de top van de Gaustatopp beginnen en waar Sindre en ik afgelopen zomer ook waren. Fantastisch om deze schitterende berg nu onder een tapijt van sneeuw te zien.

Terwijl Kristoffer, Marius, Martin en Rune zich met het vissen bezig hielden, zochten de anderen een geschikte plek op om wat lawine oefeningen te doen. Om de beurt moesten we ons met het gezicht naar beneden neerleggen waarbij de anderen diegene onder een paar meter sneeuw begroeven, zodat je kon ervaren hoe het is om onder sneeuw bedolven te zijn. Je moest een skistok vasthouden die boven de sneeuw uitstak, zodat je aan kon geven wanneer je het niet leuk meer vond...

Zelf werd ik ook begraven en je staat ervan versteld hoe weinig je je kunt bewegen. Op een gegeven moment kon ik m'n armen, benen en gezicht bijna niet meer bewegen en was er zoveel druk op m'n borstkas dat ademen ook lastig werd. Enge was dat je vrij goed kon horen wat de anderen die je begroeven tegen elkaar zeggen, maar dat, hoe hard je ook schreeuwde, zij je nauwelijks konden horen. Stel je voor dat je onder een lawine bedolven bent, en dat de helpers je niet kunnen vinden terwijl je ze wel kunt horen!

Inmiddels begon het al te schemeren. Terwijl Håvard bij de vissers bleef die nog niets hadden gevangen en daarvoor nog wat langer door wilden gaan, nam ik de rest mee terug naar de hut. Dat werd nog een tocht van bijna anderhalf uur. Het laatste half uur was het vrijwel donker en zagen we al flitsend door het bos naar beneden vrijwel niets meer....

In het bos groeven we ons even na het middaguur in om een lunsj te houden. We doen daarbij zelfgemaakte voetzakken om, zodat de voeten warm blijven en er geen sneeuw in de schoenen komt. Met een sneeuwschep graaf je snel een gat waarin je voeten kunnen en een stoel om op te zitten. De ski's met daarop je slaapmatje dienen als zitting. Met z'n allen in een ring is het vaak een gezellige bedoening en met alle inspanningen van het skiën is het dan lekker om wat te eten, wat warms te drinken, te ontspannen en gezellig met elkaar te ouwehoeren...

Erg lang zitten we vaak niet stil, want dan koel je tever af. Verder dus door het bos. Heerlijk dat hier loipes geprepareerd waren, we vlogen vooruit door de witte bossen. Heuveltje op, heuveltje af. Inmiddels begon de zon alweer te dalen (de dagen zijn nog steeds vrij kort hier) en het schuine zonlicht dat door het bos scheen zorgde voor prachtige plaatjes...

Op een gegeven moment zei Håvard dat we op hem moesten wachten terwijl hij van de loipe af het bos in zou gaan om een geschikte plek te vinden waar we zouden kunnen kamperen. Na een kwartier was hij nog niet terug en Marius, Martin en Rune gingen achter hem aan. Toen ook zij niet na een kwartier terug waren, ging ik alleen achter hen aan. De sporen die zij hadden achtergelaten, gingen slingerend door het bos, verder en verder en verder, dieper het bos in, slingerend van links en rechts, op en neer. Na een dik kwartier toen ik stinkchagrijnig was waarom Håvard in vredesnaam zo ver was gegaan zonder hierover van te voren iets te vertellen, kwam ik hem tegen terwijl hij net een flinke lus door het bos had afgelegd. Martin, Rune en Marius waren zijn sporen gevolgd waren dus nog ergens met die lus bezig. Terwijl Håvard terug ging naar de loipe om de anderen op te halen, wachtte ik op Marius, Rune en Martin en begon alvast met het graven van een kampvuurplaats samen met Fredrik die mij op vijf minuten was achtervolgd. Typische Noorse manier van doen! Na een half uur was iedereen weer herenigd en was het slechts een kwestie van hout verzamelen, kampvuur aanmaken, tenten opzetten, gangen graven naar de tenten, plasplek aanwijzen, eten koken en de slaapplekken inrichten. Een hoop werk en een hoop zweet, maar het eindresultaat mocht er wezen. We sliepen in drie tenten, ik sliep samen met Fredrik en Kristoffer, met wie ik wellicht wel het beste kan opschieten. Terwijl Håvard samen met Martin, Rune en Marius na het eten in het donker nog naar een dichtbijgelegen meertje gingen om hengels uit te zetten voor de nacht, zaten wij lekker rond het kampvuur onder een hemel vol met duizenden fonkelende sterren...

Na een koude nacht in de sneeuw was het heerlijk om weer terug te komen in de hut en de muts, handschoenen, slaapzak en andere kleren te drogen. Inmiddels was er al een groot gedeelte van de week voorbijgevlogen en hadden we aardig wat van de omgeving gezien. We besloten dan ook de volgende dag, zondag, alles in te pakken en te vertrekken naar Gavlesjå, waar Hannes ouders een hut hebben, zodat we nog wat andere gebieden konden verkennen....

Voordat de hele hut weer ontruimd was en de minibus ingepakt, waren er zondags alweer heel wat uurtjes verstreken en pas rond half twaalf konden we weg rijden. Met de autoradio afgestemd op de EK allround in Kolomna, waarbij spannend verslag werd gedaan van de strijd tussen de Noor Håvard Bøkko en Nederlander Sven Kramer, zoefden we door het witte landschap. Na een anderhalf uur rijden stopten we op een kleine parkeerplaats in het bos, vanwaar we nog een goed kwartier op de latten moesten glijden (nou ja, het was eigenlijk voornamelijk bergopwaarts) kwamen we bij de ruime hut van Hanna, die zo nieuw was, dat ie nog niets eens helemaal af was... De hut lag direct naast een prachtige helling, dus nadat we alle spullen binnen hadden gedumpt, gebruikten we het laatste uurtjes daglicht met wat skioefeningen: onder poortjes door, bochtjes, etc, etc....

Nadat we vaak genoeg onderuit waren gegaan, warmden we ons binnen voor de lunch, waarna we nog een keer naar buiten gingen om een laatste dagtocht te maken langs het Gavlesjå-meer. Doordat het zo warm was, gleden de ski's telkens naar achter, waardoor van langlaufen niet echt sprake meer was, we moesten continu schaatsen op onze latten om vooruit te komen. Slopend!! Na harkend een stuk te hebben gestegen, gleden we met een noodvaart dezelfde route terug, zodat ook onze afdalingsvaardigheden nog getraind werden. Na een heftige harkkwartier om de bult op terug naar de hut te komen, was is het skiën even echt zat. Maar het gaf een heerlijk voldaan gevoel om kapot in een bank te ploffen en lekker te relaxen...

Dinsdagochtend was het weer tijd voor een grote schoonmaak... Maar na een paar uur stonden we dan voor de allerlaatste keer op de latten om af te dalen naar de parkeerplaats. Tien stinkende lichamen propten zich in de minibus voor de reis van iets meer dan 5 uur... Even voor half zes waren we weer op Lofthus, en ik moet zeggen dat ik toen na alle activiteiten en gereis van de afgelopen 2 weken vrij kapot was. Heeeeerlijk om na 8 dagen weer te kunnen douchen en fijn om weer wat andere mensen te zien en natuurlijk flink bij te kletsen met Borghild. De laatste twee dagen was ik voornamelijk vrij en heb bijna alleen maar uitgeslapen... Morgen (zaterdag de 19e) ga ik nog naar Bergen toe om Ingrid te bezoeken. Jesper is daar dan ook het weekend, die komt even vanuit Nederland overwippen. Hij weet niet dat ik het weekend ook daarheen komt, dus dat wordt nog een verrassing voor hem, als hij dit tenminste niet leest voor die tijd, maar die kans is klein aangezien hij nu ergens op Schiphol is. Zondag rijd ik weer terug en maandag gaan we misschien misschien misschien op sneeuwgrottocht, maar goed, dat moet je hier altijd nog afwachten. De kajakk ligt ook nog op ons te wachten, dus.... Genoeg te beleven!