Na een paar dagen rust was het weer tijd om op pad te gaan. Een paar dagen skikamp met de hele school aan de rand van de Hardangervidda. Twee volle bussen met zo'n 65 leerlingen, 4 leraren en 5 schoolassistenten scheurden maandags langs de fjord richting Eidfjord naar pension Liseth, dat op zo'n 750 meter hoogte ligt, op nog geen kilometer van de beroemde Vøringsfoss-waterval, Noorwegens tweede waterval.
We kwamen aan in heerlijk weer, ontzettend veel sneeuw en een temperatuurtje van rond de nul graden. Ski's onderbinden dus! Deze eerste dagen hebben we benut om wat skivaardigheden met de hele school te oefenen. Noren mogen dan wel met ski's onder de benen geboren zijn, zoals het hier spreekwoordelijk heet, vele Noren hebben die ski's amper of niet gebruikt! We hebben een skischans gegraven en een aantal loipes met hobbels, bobbels, slalompoortjes en andere obstakels. Met het zonnetje erbij was het een heerlijke middag, waarbij we hebben genieten van alle leerlingen die soms in de meest rare houdingen onderuit gingen.
Links: Pension Liseth. De leerlingen maken zich klaar voor de eerste skidag.
Links: Borghild en Ellen Marie
Ole Kristian was één van de allerbeste bij het skischansspringen...
...anderen waren niet zo flink...
Nadat iedereen zich tegoed had gedaan aan een aantal zelfgeroosterde worstenbroodjes met ketchup en mosterd, zoefden we weer terug naar het pension. Slechts een aantal leerlingen woonden op het pension zelf, dat een aantal kamers verhuurd. De rest woonde verdeeld over een aantal huisjes rondom het pension. Vorig jaar zat ik met drie anderen in een kot van 3 bij 3 meter met alleen een wc. Dit jaar was het even wat anders. De schoolassistenten hadden een eigen huisje, dat afgelopen zomer was gebouwd! Fantastische zitkamer met open haard en tv, een moderne keuken, drie slaapkamers waarvan 2 met een 2 persoonsbed en een superdeluxe badkamer.. Misschien wel iets teveel van het goede....

De tweede dag was het een stuk slechter weer. Ik wilde eigenlijk erg graag weer de tocht maken naar Berakupen, een bergtop waar ik vorig jaar ook was geweest en waar we toen een fantastisch uitzicht hadden over een groot gedeelte van de Hardangervidda. Maar de top was in wolken gehuld, waardoor ik dat wel kon vergeten. Sindre en ik namen een handjevol leerlingen mee op een alternatieve toptur, naar een bergtopje niet ver van Berakupen die niet in de wolken gehuld was. Het was echter pokkesteil en bovenop de top waaide het zo hard dat m'n dagrugzak bijna wegwoei toen ik hem afdeed om een foto te maken. We zoefden gauw weer naar beneden naar de warme hutten van Liseth. Helaas heb ik dus geen foto's kunnen maken van deze dagtocht...
De derde dag was het weer ook niet veel bijzonders, maar toch gingen we er met de hele school op uit, nou ja, behalve degenen die zich plotseling erg ziek voelden 's morgens. Ben benieuwd of er ook zoveel 'zieken' waren geweest als we op excursie naar de Bahama's waren geweest. Doordat het zo hard waaide, moesten we een flink aantal windschermen van sneeuw maken zodat iedereen in de luwte kon lunchen...
Na de lunch kregen we instructies hoe we het best een noodbivak konden graven wanneer je midden op de berg bent en plotseling door noodweer werd verrast. Nadat iedereen plichtsgetrouw aan dit onderdeel had meegedaan, kwam er een collectief geklaag van 'ik het heb koud, ik heb honger, ik ben moe, ik voel m'n tenen niet meer, ik heb pijn in m'n oorlel'. Door de kakefonie van geklaag die daarop losbarste, gaven de leraren het op en mocht iedereen weer terug naar het pension... Jaja, dit zijn echt noormannen! Een uitstervend ras als je het mij vraagt... ;)
Veel binnen zitten werd het dus deze week, helaas. Maar goed, het was niet anders en met het huisje dat wij hadden gekregen dit jaar, hoorde je mij niet klagen.
De laatste dag bleven we in de buurt van het pension. We hadden een skitoernooitje met verschillende onderdelen: slalom, estafette, biathlon (waar ik de baan voor aan mocht leggen), sculptuur bouwen en meer van dat soort onderdelen. Het toernooitje werd internaatgewijs gestreden en tijdens de race werd er fanatiek aangemoedigd en gezongen door de verschillende internaatgebouwen...
Om half twee stonden de bussen weer klaar om ons op te halen. Voor Ole Kristian en mij betekende de thuiskomst in Lofthus niet dat we onderuit konden gaan zitten. De volgende dag zouden we immers alweer doorreizen naar Rena in Oost-Noorwegen om deel te nemen aan de beroemde Birkenbeinerrenn, een 54 kilometer lange langlaufwedstrijd, om vervolgens door te reizen naar Nederland. Maar dat is weer een ander verhaal...
|