Gisteren (dinsdag) was het de laatste dag waarin we les hadden met friluftsliv. Net zoals vorig jaar reden we daarom met de minibus naar Kinsarvik om te wandelen langs de prachtige watervallen daar, die op dit moment schuimen en bruisen als een gek van al het smeltwater dat van de Hardangervidda naar beneden raast. Het was werkelijk heerlijk weer en al gauw brak ons het zweet aan alle kanten uit, terwijl we op het wandelpad omhoog klauterden langs de watervallen...






Nabij de derde waterval stopten we om een kampvuurtje te stoken en wat water te koken voor een kop koffie. Håvard had een bakplaat meegenomen die we in het vuur konden leggen en waarop we 'lapper' (soort van dikke zoete pannenkoeken) hebben gebakken... Ontzettend lastig om te realiseren dat dit de allerallerlaatste tocht met friluftsliv zou zijn. Wegdommelend in een heerlijk zonnetje, probeerde ik eens samen te vatten welke tochten ik met friluftsliv heb gemaakt de laatste 2 jaar. Ik kreeg het niet voor elkaar: het zijn er zó ontzettend veel dat ik in plaats van een opsomming alleen maar een continue stroom van goede herinneringen en prachtige uitzichten in m'n hoofd kreeg...


Na een aantal lapper was het tijd om taart te maken. Jawel, wat moet je anders op een laatste tocht in de natuur? Håvard had twee taartbodems (3 laags) meegenomen, 1 voor elke helft van ons klasje en in allerijl ging iedereen op zoek naar takjes en stukjes hout om de slagroom mee te kloppen (dat duurt laaaang en inderdaad, de slagroom smaakte verschrikkelijk naar hout). We kregen ook nog wat jam en perziken en snoep en zo fabriceerden we 2 prachtig mooie taarten in elkaar...
...die werkelijk waar ver-schrik-ke-lijk smaakten... haha... we hebben de resten op het kampvuur verbrand. Na een hilarisch eetfestijn waarbij we veel gelachen hebben en iedereen misselijk was van de lapper en taart, pakten we de dagrugzakken en liepen weer terug naar Kinsarvik om terug te rijden naar Lofthus..
Het einde nadert, nog 3 dagen tot de afsluitdag, maar het besef is er totaal niet. Het hele leventje hier is na 20 maanden zó normaal en gewend geworden, dat ik me niet voor kan stellen dat ik binnenkort definitief hier vandaan moet verhuizen. Nou goed, morgen gaan we nog een soort van speurtocht houden door de fruitgaarden met de leerlingen en zolang er nog dingen op het programma staat, is het nog niet voorbij... toch?
Groetjes uit zonnig Lofthus,
Cees.
|