Een uitje waar de hele groep de hele week naar uit had gekeken: Walibi World in Flevoland. Het weer was wederom niet om over naar huis te schrijven - rond 0 en bewolkt - maar we waagden het er toch maar op. Het was in elk geval geen enkel probleem om de auto te parkeren bij het park, om het zo te zeggen. Als één van de allereersten liepen we het park binnen, met overal achtbanen rond ons... Bijna nergens waren er mensen te zien, dus we konden overal in waar me waar wilden, zonder te hoeven wachten...
Eén van de eerste attracties waar we in gingen was de 'Space Shot' waarbij je met 85 kilometer per uur zo'n 60 meter de hoogte in wordt geschoten. Zelf zat ik niet helemaal op m'n gemak, maar Ellen Marie schreeuwde het werkelijk uit toen we omhoog werden geschoten en we uitzicht kregen over zo'n beetje heel Flevoland (waar wie daar op let)



Borghild vond al die attracties maar niets en stond veilig op de grond om foto's van ons te maken. Ze had nog nooit in een echte achtbaan gezeten en van te voren hadden we haar gesmeekt om tenminste in 1 achtbaan mee te rijden. Bij de eerste achtbaan waar we aankwamen, liep ze dan ook met ons mee om ook een ritje te maken. 'Weet je zeker dat je mee wilt in deze?' vroeg ik nog, aangezien we richting de allerengste achtbaan, Goliath, liepen die met 106 kilometer per uur vanaf 46 meter hoogte onder een hoek van 70 graden naar beneden raast. 'Als ik nu niet mee ga, durf ik straks helemaal niet meer om in een achtbaan te zitten', was haar antwoord.. Haha, dat heeft ze geweten....
M'n maag zat zo'n beetje in m'n keel, en Borghild naast schreeuwde het werkelijk uit van de angst toen we bijna kaarsrecht naar beneden suisden (foto hierboven). Dikke tranen stroomden naar beneden van de wind en haar gezichtsuitdrukkingen hebben me nog een half uur daarna slappe lach opgeleverd...
Op weg naar de volgende achtbaan, El Condor, ontdekten de jongens de speelhal, waar we hen zo'n beetje vandaan hebben moeten trekken...
In de volgende achtbaan wilde Borghild duidelijk niet, ondanks dat deze een stuk minder eng was dan Goliath. Nou ja, te hangen onder de rails is natuurlijk niet iets wat je dagelijks doet...
Inmiddels begonnen we aardig verkleumd te raken en vluchtten ergens naar binnen om wat te eten. Ook hier waren er nauwelijks mensen, zodat de kok alle tijd had om 5 heerlijke pizza van bodem af voor ons te bakken. Nadat we weer wat opgewarmd waren, maakten we nog wat rondjes door het park om o.a. nog een grote achtbaan te bezoeken waarbij vanuit stilstaande positie werd afgeschoten, om andere achtbanen nog een keer te doen, wat minder gevaarlijke attracties te bezoeken en om Sindre en Ole Kristian te zien karten...
Tegen vijf uur was iedereen compleet verkleumd en besloten we weer terug te rijden naar Apeldoorn, waar een flinke pot met warme zuurkool met spekjes en worst op ons wachtte. Niemand van hen had dat ooit eerder gegeten, maar volgens mij vonden ze het aardig lekker. De dagen vlogen deze week voorbij. De volgende dag zou het alweer Pasen zijn....
|