De laatste ochtend in Nederland konden we lekker lang uitslapen. We wilden dinsdagmiddag terug in Lofthus zijn, waardoor we pas in de middag op maandag hoefden te vertrekken. Toen we uit het raam keken, was het wit... hehe, dat was nu niet bepaald de reden waarom we naar het 'warme zuiden' waren gereden... ;)
We hebben de uren voordat we moesten vertrekken een beetje aangerommeld: inpakken, kletsen, tv kijken, dat soort dingen. Pa en Daan hebben Ole Kristian en Sindre op het laatst nog klaverjassen geleerd terwijl Borghild en ik de auto van verse lucht en benzine voorzagen en een rondje langs oma maakten om gedag te zeggen. Toen we terugkwamen, stonden pa en ma alweer in de keuken om ons nog een laatste keer vol te stoppen met eten voordat we weer naar het Hoge Noorden zouden vertrekken...
Na een heerlijke rijstmaaltijd werd het dan toch tijd om alle bagage weer in de auto te proppen, hetgeen weer een behoorlijke opgave was. Totaan het dak en de achterruit lagen de koffer en tassen weer opgestapeld.. Voor vertrek maakten we nog een paar laatste foto's...
Na een hoop knuffels en bedankjes (en hier en daar wat tranen van ma) reden we iets voor vier uur de straat uit. 1700 kilometer terug naar Lofthus lagen voor ons. Het was aan mij om ons weer Nederland uit te rijden. In Duitsland was het vrij rustig, zodat we behoorlijk door konden rijden en na ruim 3 uur al bij Hamburg waren.
Op de achterbank begon de verveling toe te slaan. Je staat ervan versteld hoe een camera dan uitkomst kan zijn. Een wedstrijdje gekke bekken trekken levert zo een half uur foto schieten (en tientallen idiote foto's) op.
Sindre reed ons naar Puttgarden waar we al na vijf uurtjes aankwamen. Dit keer was het een stuk drukker op de boot, voornamelijk Denen en Zweden die grof inkopen deden in de taxfreeshop. Zo ook Sindre en Ole die wederom een doosje met 24 bierblikjes kochten. 'Past wel onder de voorstoel', zei Ole. Dus niet! En zo reden we met Borghild achter het stuur en ik op de passagiersstoel met 24 blikjes bier tussen m'n benen de boot af, Denemarken in, richting Malmø.


Even na middernacht reden we de grens met Zweden over en stopten we weer bij de McDonalds in Malmø om een hamburger en milkshake naar binnen te werken. Ole Kristian kroop achter het stuur om ons naar Gøteborg te rijden, met Ellen Marie naast zich om hem wakker te houden, terwijl Borghild, Sindre en ik op de achterbank in slaap dommelden. Na 1,5 uur slechte slaap werd ik wakker. Sneeuw! Er lag een paar centimeter met natte sneeuw op de snelweg en Ole durfde niet harder te rijden dan 70. Na 2 uur over de glibberige sneeuw te hebben gereden, was hij bekaf en gaf het stuur over aan Ellen Marie. Ik nam de plaats voor over om haar wakker te houden. Het was werkelijk verschrikkelijk om onder deze omstandigheden te rijden....

Een hele tijd reden achter een vrachtwagen aan die iets onder de honderd reed. Duitsland is erg om doorheen te rijden, maar de ongelooflijk lange weg van Malmø naar Oslo is wellicht nog wel erger. Tegen half vijf nam ik het stuur over om de rest van de nacht te rijden. Ongelooflijk, hoe glibberig het op de snelweg was, je moest donders oppassen om in de sporen te rijden en bij het inhalen van vrachtwagens was het krampachtig het stuur vasthouden om niet te slippen bij het wisselen van spoor. Toen het licht werd en we Noorwegen naderden, werden de omstandigheden op de weg wat beter. Bij de grens met Noorwegen werden we aanhouden. 'Waar komen jullie vandaan?' vroeg een skeptische grensbeambte. 'Nederland', antwoordde ik met mijn vrolijkste gezicht. Dat is niet het beste antwoord wat je kunt geven, aangezien Nederland in Noorwegen als seks- en drugsland nummer 1 bekend staat. Kritische blikken gingen rond in de auto en snel voegde ik maar toe dat ik Nederlander was en dat iedereen bij mij thuis had gelogeerd. Dat was een beter antwoord en zo ontkwamen we aan een verschrikkelijke ekstra uit- en inpakronde.
In Ås stopten we om de ski's op te halen die netjes buiten achter de garage gestald stonden, zodat we niet aan hoefden te bellen om zeven uur 's ochtends. Sindre nam het stuur over en reed ons richting Gol, waar zijn auto in reparatie stond. Overal lag sneeuw, zelfs in het gebied rond Oslo...

Na nog eens 3 uur kwamen we in Gol aan bij de garage. Slecht nieuws: de auto van Sindre was nog niet gerepareerd. De dynamo die besteld was, was zoek geraakt in de post. Fijn! We moesten namelijk die dag de huurauto in Gol (die er werkelijk niet meer uit zag na 21 uur met sneeuw en pekel) inleveren. Bij het verhuurbedrijf kregen we vervolgens te horen dat we de auto niet langer konden huren, omdat iemand anders deze dezelfde avond nodig had. Ze hadden ook geen andere auto's meer vrij en het enige andere autoverhuurbedrijf in Gol had ook geen auto's meer!!! Dus toen zaten we plotseling zonder vervoer. Na een hoop wanhopige telefoontjes naar alle ouders en doordenking van alle alternatieven (geen!) en doemscenario's (vele!) kregen we dan toch een telefoontje van de moeder van Ole dat we haar auto konden lenen. Dus scheurden we naar Nesbyen (50 kilometer terug) waar zijn ouders woonden om vervolgens alle bagage over te pakken in de zeer twijfelachtige Opel Astra die we voorgeschoteld kregen...


Vervolgens reden we in twee auto's naar Gol om de huurauto in te leveren en de gok te wagen over de Hardangervidda....
1500 kilometer met enkel sneeuw en pekel...
Het ging allemaal goed, zij het dat we zo laag lagen dat de wielen in de wielkassen bonkten....
Na ruim 24 uur reden we Hardanger binnen en kregen we ons vertrouwde uitzicht over de Sørfjord te zien. Na een etmaal met rotweer was het heerlijk om aan te komen met een blauwe hemel en zon....
En na 25 laaaange uren, zere benen, nekken en schouders en een hoop slappe lach en o ja, 1700 kilometer kwamen we eindelijk aan in Lofthus. We hebben het gered! (ondanks dat we 3 auto's nodig hadden)
Na een heerlijk lange warme douche verzamelden we ons rond de eettafel om deze fantastische week en supergave roadtrip naar Nederland af te sluiten met taco's.
Volgende week ga ik weer met m'n klas op hondensleetocht en aansluitend reis ik weer naar Nederland voor een bruiloft (dan vlieg ik), maar op dit moment wil ik nog even niet aan reizen denken... hehe.. ;-)
Jullie zijn weer op de hoogte!!
Hartelijke groetjes uit wit Lofthus,
Cees.
|