Flåm - Tvindefossen
Afstand: 38 km
Hoogste punt: 384 meter
Hoogtemeters: 570
|
Fjellen en Fjorden

 Een luide scheepshoorn klinkt en weergalmt 20 keer door het dal, gevolgd door Amerikaans gewauwel door een intercom. Een gigantisch cruiseschip met 3000 Amerikanen ligt 150 kilometer landinwaarts aangemeerd aan de steiger van het dorpje Flåm. Het kan in Noorwegen. Op ons gemakje ontbijten we en rollen naar het station/haven. De blauwe lucht en warme zon boven ons bezorgen ons een goed humeur, zodat we niet eens zo heel geirriteerd raken van de honderden Amerikanen die door Flåm banjeren, luid schreeuwen en alles om zich heen grappig, klein of dom liken te vinden. Ze hebben in ieder geval niet door hoe dom ze zelf overkomen. In al het gedruis zien we plots een forse Amerikaanse vrouw staan, wild wapperend met haar armen. `COME ON GUYS, WE'VE GOT TO CATCH THE TRAIN TO MYERDALE!!!' schreeuwt ze het uit naar een jongen en twee meisjes, waarschijnlijk haar kinderen, honderd meter verderop. `Hurry, your father spend good money on it, he bought us a familyticket!!!' gaat het nog een keertje op standje opstijgende Boeing. `I don't care what father thinks', schreeuwt de jongen terug  met z'n Texas accent. Wat een volk. Onze boot ziet er zielig uit als hij om de boeg van het cruiseschip aan komt varen. Een behulpzaam bemanningslid helpt ons bij het aan boord tillen van alle tassen, de fietsen en de kar en sjort alles zelfs netjes voor ons vast. Dat blijkt ook nodig, want de boot raast met 40 kilometer per uur door het groen/blauwe water richting Aurland. Steile rotswanden rijzen kaarsrecht uit het water. Zonnestralen vallen schuin over de toppen het dal in. De opgelichte wanden afgewisseld met grote schaduwplekken leveren een mooi schouwspel op. Het water is kraakhelder en koud. Voorop snijdt de koude wind in m'n gezicht, terwijl het achter op het dek in de luwte en de zon erg lekker is. Ook Daan geniet met volle teugen van de hoge bergwanden en vele watervallen die honderden meters langs de rotsen naar beneden kletteren. Bij 1 van de grotere watervallen vaart de boot naar de kant om alle toeristen van mooie foto's te voorzien. Hier kun je goed zien hoe steil de wanden zijn.

 De boot kan de oever tot op 50 centimeter naderen. De bergwand verdwijnt loodrecht de diepte in. Moet je dit eens bij de IJssel proberen! De fjord waarin we varen, de Nærøyfjord, is 1 van de smalste uitlopers van de Sognefjord en hoe verder we komen, hoe dichter de wanden bij elkaar komen, des te smaller wordt de hemel boven ons, er zal hier weinig zonlicht komen. Op de steiger van Gudvangen staan de Japanners ons op te wachten, ze moeten smakelijk lachen om ons en onze fietsen. Ze willen graag helpen met het uitladen van de fietsen en bagage. Inmiddels is het  middag. Camping Gudvangen, waar we in 2002 hebben overnacht, `biedt' na enig aandringen van mijn kant een picknicktafel aan, zodat we rustig kunnen lunchen. De E16 loopt door dit dal en dat betekent dat er naast de 1001 bussen die de `Norway in a nutshell' jagen, ook veel vrachtverkeer rijdt. Na ruim 10 kilometer kunnen we de E16 gelukkig verlaten. Nou ja, gelukkig. De weg versmalt tot nog geen 5 meter en gaat steil, nee loodrecht omhoog tegen de bergwand. Welkom bij de Stalheimvegen. Boven we de 20% klauteren we omhoog, onszelf verbazend dat een weg zo steil kan zijn en de weg achter ons zo snel onder ons kan liggen. Slingerend van links naar rechts maak ik m'n eigen haarspeldbochten om het rijden te vergemakkelijken. Zelfs m'n 22-34 versnelling krijg ik bijna niet meer rond en met een snelheid van rond de 2 kilometer per uur moet ik hevig op m'n stuur leunen om te voorkomen dat de fiets achterover slaat. Sommige stukjes hebben uitschieters van 25% of meer. In elke haarspeldbocht stoppen we om uit te puffen, de hartslag omlaag te krijgen, te genieten van het overweldigende uitzicht en om bussen vol toeristen te laten passeren.


 De motoren gillen het uit en de wielen rijden op het randje van het asfalt terwijl de chauffeurs zich hevig concentreren, soms met het zweet op het voorhoofd en de passagiers met hun handen voor de mond en ogen zo groot als schoteltjes naar buiten kijken. Daan krijgt de pedalen niet meer rond en moet z'n fiets duwen. Dat gaat niet met bagage en zo duwt Daan z'n fiets elke keer 1 haarspeldbocht omhoog om daarna nog 2 keer op en neer te lopen voor z'n tassen. Deze klim is maar 2 kilometer lang, maar we doen er zo'n 5 kwartier over. In die tid heb ik vorig jaar de Alp d'Huez beklommen. Aan de andere kant van de top kunnen we gelukkig geleidelijk afdalen en even later tokkelen we onder een lekker zonnetje langs een meer met naast ons hoge bergen en wat sneeuw. Het décor verveelt absoluut niet, integendeel, maar toch valt het me minder op. Ach, weer een schitterend meer, ach, weer sneeuw. Het begint normaal te worden, of beter gezegd: ik voel me erin thuis. Na het meer versmalt het dal zich en via een soort Gorge, zoals in de Alpes Maritimes, dalen we via een kloof flink af, terwijl de rivier naast ons via heftige versnellingen naar beneden raast. We zien een aantal busjes staan van raftingverenigingen. Zonder dat we er eigenlijk erg in hebben, zijn de laatste kilometers voorbij  gevlogen en is daar de camping, pal onder de Tvindefossen, een brede waterval die zich enkele tientallen kilometers naar beneden stort. Door de gelaagdheid van het gesteente, zijn er trappetjes en etages ontstaan en de brede waterval doet aan als een grote bruidstaart. Pal onder de waterval kunnen we de tent opzetten. Het paadje voor bezoekende toeristen loopt over de camping en de Japanners liggen wederom krom als ze ons pannenkoeken zien bakken met ons kampeersetje. Ze smaken heerlijk, zeker na zo'n prachtige dag en met zo'n wereldplek als overnachtingsplaats. Of het geruis van de waterval - we moeten hard praten om elkaar te verstaan - ons in slaap zal wiegen of wakker zal houden, moeten we nog uitvinden. Ons bezoek aan de fjorden, fjellen en watervallen heeft in elk geval een geweldige bijdrage geleverd aan onze vakantie. Ik begin steeds meer te beseffen dat ik hier een paar maanden ga wonen en heb er steeds meer zin in!

|