|
Fjellen en Fjorden
Koud! Half 4. Zelf lig ik nog redelijk warm en comfortabel, maar Daan heeft zich gemummificeerd in kleding en slaapzak en ligt te rillen. Het zal een graadje of 5 zijn. Het gaspitje vult de tent binnen een minuut met warme lucht. Het `mag' eigenlijk niet, maar als je goed oppast, kan het.
Warm! 8 uur. Terwijl het gisteren welgeteld zo'n 10 uur heeft geregend, is het vannacht de hele nacht droog geweest en nu schijnt de zon op onze tent. We genieten van de warmte en eten voor de verandering weer eens buiten in het gras. Onze vriendelijke Nederlandse buren zijn al vertrokken, vroege vogels. Met een goed humeur over het betere weer pakken we in. Het gaat goed tot ik de tent afbreek. Vanwege de berghellingen hebben we niet gezien dat een hele grote zwarte wolk naderbij kruipt. Ales deze sluipmoordenaar plots over de berg vliegt is het al te laat. Dikke druppels storten naar beneden.  We proberen te redden wat er te redden valt en rennen met spullen en tassen naar het sanitairgebouwtje. Binnen no-time staan er dikke plassen op het gras. Moest dit nou? Met regenpakken die van binnen en buiten nat zijn hebben we met deze nieuwe regenbui na 5 dagen regen even geen zin in fietsen en laten de regen uitrazen. Na een klein half uur lijkt het op te houden. Zullen we dan maar? Nog nooit heb ik in 1 fietsvakantie zoveel regen bij elkaar gehad als de afgelopen 5 dagen op rij. Maar ik denk dat dat meer te maken heeft met het feit dat ik voorgaande jaren veel geluk heb gehad. Ik ben gewoon gewend. Nu het plots wat openbreekt en het zonnetje zich weer laat zien, likt het landschap ook een stuk aantrekkelijker. Riksvei 7 is naast de E16 de belangrijkste oost-west verbinding tussen Oslo en Bergen en dat is aan het verkeer te merken. Behalve veel toeristen rijdt ook het vrachtverkeer hier af en aan. De weg is echter niet al te breed en met de vele bochten is het oppassen geblazen met al het inhalend verkeer. Voor een paar kilometer worden we van de weg afgestuurd en kunnen we meer genieten van de natuur in het groene dal en het riviertje dat ons vergezeld. De weg loop stroomopwaarts met een redelijk hoogteverschil en na elke bocht ligt weer een stroomversnelling waar het water wit schuimend over  en langs rotsen en grote keien naar beneden raast. Op 450 meter hoogte is het dal vlak en rijden we over een mooi fietspad naast weg 7 langs een prachtig langgerekt meer. Een stevige westenwind jaagt door het dal. Ondanks dat het er zwaar tegenin trappen is, geniet ik ervan. Het is heerlijk om even uit te waaien na het slechte weer van de afgelopen dagen en de wind breekt de lucht open. Voor ons is het helemaal blauw. `Go west, where the skies are blue…' neurie ik en trap vrolijk door. In een inham van een bushalte stoppen we om ons laatste restje brood - beetje oud en wat nat geworden - en een appeltje op te peuzelen. Hol is niet ver meer. Vanaf hier kun je 2 wegen kiezen om naar Bergen te komen. Ofwel via weg 50 over de hoogvlakte via Aurland en Flåm, vanwaar je de E16 kunt oppikken, ofwel via weg 7 over Geilo en via de hoogvlakte van de Hardangervidda en de Hardangerfjord.
 Pa en ma rijden vandaag weg 50 vanaf Aurland. Deze Aurlandsvegen komt boven de 1000 meter en moet een prachtige route zin, klimmend vanuit de fjord, over de hoogvlakte met sneeuw en ijs. Daan en ik slaan weg 7 in en krijgen direct een klim van 7% gedurende 3 kilometer om onze orden. In het zonnete is het heerlijk klimmen en achter ons zien we het dal liggen waaruit we zijn gekomen. Op de hellingen langs de weg staan een aantal rode houten boerderijen en op de groende weiden grazen enkele schapen. De vrouwtjes hebben net jongen gegeven en vele lammetjes drentelen achter hun moeder aan, zeurend om melk. We zien zelfs nog 1 drachtig schaap en dat eind juni! De camper arriveert een paar minuten na ons in Geilo en het is erg fijn om elkaar te zien. Morgen hebben we nog  een laatste gezamenlijke rustdag alvorens zij af zullen buigen naar Nederland - en wij verder naar het westen - en we elkaar zo'n 5 weken niet zullen zien. Er is enig heen en weer rijden door Geilo voor nodig om een camping te vinden die niet volgestouwd is met lege caravans en alle troep er omheen. Op een klein grasveldje van een minicamping achter het huis van de beheerders vinden we een gezellig plekje. Nadat het kamp is opgebouwd en de was te drogen hangt, komen de verhalen los. We hebben elkaar veel te vertellen, foto's te laten zien. Zelfs een heuse filmreportage van de reis over de fantastische Sognfjellsvegen met veel sneeuw, bevroren meertjes en watervallen - Jesper, Jan en ik fietsten deze mooiste fietsetappe ooit, in 2003; de bootreis over de Nærøyfjord en de treinreis van Voss naar Myrdal en Flåm ontbreekt niet. Pas laat in de avond zijn we door de meeste verhalen heen. Het biertje slaat bij mij na 3 weken nuchterheid en enkel sporten en gezond eten, in als een bom. Daan heeft een bidon gevuld met warm water nodig om te slapen, maar ik hoef me alleen maar neer te leggen of ik slaap al.

Rustdag
 Het is nog stil op het veldje. Met het verslag in de handen zit ik eenzaam voor de camper. Het is droog, maar door de koude wind lopen de rillingen me soms over de rug. Langzaam wordt het weer beter en ik ben hondgelukkig dat ik droog en op een stoel kan zitten. Na het bijwerken van het verslag - een verplicht nummertje dat ik tot nu toe nog elke dag braaf bij heb gehouden - prakiseer ik een tijdje wat we met de route zullen doen. Na de film van gister wil ik ontzettend graag de boottocht over de Nærøyfjord maken. Zo kunnen we vanaf Gudvangen de - zo zegt men - mooie klim naar Voss via de Stalheimvegen doen en hoeven we niet onverhard van Flåm naar Myrdal terug te klimmen, terwijl we die dan de vorige dag - morgen dus - juist al hebben afgedaald. En 1 van de fietsgeboden is nooit eenzelfde stuk 2 keer te fietsen. De etappe over de Rallarvegen vanaf hier is 110 kilometer. Het is echter onverhard en we moeten naar boven de 1200 meter. Onze ervaringen met de Jotunheimvegen staan nog op het netvlies - of beter: in de bovenbeenspieren en kuiten - gebrand en samen met het slechte weer zegt iets me dat dit teveel van het goede is. Onderweg is er echter geen camping. We zullen vanmiddag eens in Geilo informeren. Hoe heerlijk is het om met boter op brood, kaas, leverworst en hagelslag te kunnen ontbijten. Na het ontbijt lopen Willemien, ma en Jopie alvast vooruit. Pa, Jaap,  Daan en ik volgen even later met de fietsen. Geilo is een stuk kleiner dan ik had gedacht, maar zoals vele dorpen in deze regio gericht op de wintersport en `s zomers verlaten. De vrouw van het `turistkontor' vertelt me dat het hoogste gedeelte van de Rallarvegen nog gesloten is in verband met de hoeveelheid sneeuw! Dat werpt een nieuw licht op de route. We zullen vanaf Finse een stukje met de trein moeten doen. De eerstvolgende halte waar je eruit kunt is 20 kilometer verder. Het zou de etappe naar Flåm weer in 1 dag befietsbaar maken. We slenteren wat door het dorp en kopen nog een paar ansichtkaartjes. De sportzaak lonkt ons naar binnen om eens te kijken wat het aanbod is. Je ziet duidelijk dat men hier veel meer op outdoor en wintersport is toegespitst. Pa is zo gek een supergoed regenpak voor me te kopen ter vervanging van het drama regenpak dat ik nu heb en al na een kwartier door begint te lekken. Het regenpak zal komend schooljaar vast en zeker ook goed van pas komen. Na de boodschappen fietsen  we weer terug naar de camping. De verdure middag klungelt iedereen wat aan. Pa, Daan en Jaap boulen er weer stevig op los, ik schrijf wat kaartjes weg en staar me suf over de kaart. Ik ben erg nieuwsgierig hoe de dag van morgen gaat verlopen en hoe Finse er nu uitziet, 5 maanden nadat ik er met oma was en alles wit en bevroren was. Terwijl er dan toch nog een regenbuitje overdrijft, genieten we in de camper van een groentenschotel met aardappels en een lekker visje. We eten echt gezond deze vakantie! We hebben met z'n zessen een hele gezellige avond en Daan en ik zullen deze gezelligheid en verwennerij absoluut gaan missen en zijn onze helpers veel dank verschuldigd. Morgen scheiden onze wegen en fietsen Daan en ik naar nieuwe avonturen.
|