Aberdeen - Ballater
Afstand: 74 km
Hoogste punt: 247 meter
Hoogtemeters: 660
|
Highlands

 Waar is mijn been? O, daar, slapend op de leuning. Ik heb nog geen uur achter elkaar geslapen zonder wakker te worden van 1 of andere verkrampte houding. Achter me ligt een vrouw, met haar hoofd in het gangpad en overal om me heen liggen mensen scheef of ondersteboven in hun slaapstoel, op een bank of op de grond. In het invalidetoilet is genoeg ruimte om onze fietskleding aan te trekken. Medereizigers staan met hun duffe gezichten verbaasd naar ons te kijken. Met Britse stiptheid mogen we klokslag 7 uur de kade van Aberdeen oprijden. De ochtendspits is in volle gang en al direct laten we het idee van sightseeing maar varen. In de chaos is het moeilijk navigeren over de vele drukke, grote wegen, terwijl we ook nog eens links moeten rijden. Helemaal lastig te nemen zijn de dubbele rotondes waarbij er van tevoren voorgesorteerd moet worden en we regelmatig links van de rechter van de 2 linkerbanen moeten rijden. Volg je het nog? Na een kwartiertje stressen hebben we de weg langs de river Dee gevonden en langzaam neemt het verkeer af. We hebben nog niet ontbeten en hebben onze gewone schoenen nog aan.  Direct links en rechts van de weg liggen echter continu stenen wallen. Ondanks dat het wel lieflijk rijdt door de glooiende weiden en met een mooi slingerend riviertjenaast ons, voel ik me niet echt op m'n gemak met het links rijden. Er rijden ook veel vrachtwagens langs en we worden wat gek van de drukte en het lawaai. Uit een stad navigeren is met een fiets met bagage altijd wat lastig, maar ik ben helemaal gewend geraakt aan de rust van Zweden en Noorwegen. Het vertrek uit Noorwegen vond ik jammer, ik voel me er echt thuis en heb ervan genoten. Nu pas voel ik me in het buitenland en ver van huis en met de kleine irritaties en vermoeidheid van de afgelopen dagen erbij, heb ik even geen zin in dit maffe linksrijdende Groot-Brittannië, waar alles opeens anders is. Daan voelt hetzelfde. Na 20 kilometer zijn de meeste grote zijwegen achter ons en is het verkeer rustig. Bij gebrek aan bankjes, rijden we een stuk weiland in en ploffen neer om alles even te laten bezinken en eerst goed te ontbijten.

 We blijven wel een uur zitten en laten de avonturen van de afgelopen weken de revue passeren. Na een zooitje moppen zit de stemming er een stuk beter in en kunnen we fris weer op pad. De benen zijn het daar niet helemaal mee eens en als het even later vals plat omhoog gaat, zakt de snelheid omlaag. Het landschap om ons heen lijkt wat op Zweden: glooiende heuvels met gras en bos. Hier is alleen alles doorklieft met stenen walletjes. Met de zon erbij en de hard stijgende temperatuur - een stuk hoger dan op de Shetlands - geniet ik weer wat meer, zelfs als we zwetend een paar steilere beklimmingen krijgen. Via een hoop geslinger en op en neer fietsen door het bos pakken we de river Dee weer op.  De heuvels om ons heen zijn plots hoger en het is net Noorwegen. De laatste kilometers naar Ballater tellen we af: het is duidelijk dat we nog wat meer slaap nodig hebben. Via een oude stenen brug over het water komen we in burcht Ballater, een paar smalle straatjes met winkeltjes - groceries, bakery, vegetables - een paar hotelletjes, the postoffice en voor de rest kleine oude stenen huisjes met soms wel 10 schoorstenen per dak. Een doedelzakspeler blaast z'n longen uit z'n lijf bij het monument voor hen die streden in de Eerste en Tweede Wereldoorlog. Ondanks dat er een hoop noten verkeerd vliegen, geeft het sfeer aan het dorp en vele mensen zitten op de bankjes in de schaduw te kletsen. Na een kleine ronde door het dorp voor de boodschappen, stap ik op een rode rakker met melkflessen af. Op de vraag of hij mij wil helpen, barst hij in lachen uit. Ik kijk hem allen maar geirriteerd aan en vraag of ik een stomme vraag heb gesteld. `Wat wil je dan?' antwoordt de man. Afijn, de man stuurt me vervolgens totaal de verkeerde kant op voor de camping. Een straatveger wijst enthousiast in de richting waar we net uit zijn gekomen. `The campsite is that direction.'
En inderdaad, na Ballater mainstreet voor de vijfde keer gepasseerd te zin, vinden we de camping waar het gras tot 4 millimeter kort is gemaaid, ik in 1 oogopslag 3 verbodsbordjes zie waaronder `strictly no noise after 10.30pm' en de receptie van 08.30-11.00, van 11.30-13.00 en van 17.00-20.00 geopend is. Jaja. Alles is anders hier: links in plaats van rechts rijden, schuifjes in plaats van sloten, lotus velletjes in plaats van wc-rollen, deur naar binnen op in plaats van naar buiten en 1 of andere aparte doucheknop waarbij je aan een schijf moet draaien voor de hoeveelheid water en een plastic lipje langs een cijferindicatie moet klikken voor de temperatuur. Met de regel dat het `strictly' stil moet zijn, hebben we vanavond geen probleem. We gaan eens vroeg naar bed om bij te tanken en bovendien moeten we morgen nog een bergpasje van 600 meter over. Schotland heeft een stroeve start bij ons gemaakt, maar ik denk dat we gewoon even moeten wennen en dat we enkel wat vermoeid zijn. Sjoerd is inmiddels ook in het Verenigd Koninkrijk en we zullen elkaar over 6 dagen treffen. Ook iets om naar uit te kijken!
|