
De meeste midges zijn ontwaakt uit hun rookroes en kringelen alweer vrolijk door de tent. Buiten staat de rest van het leger ons op te wachten. De paar andere kampeerders zijn het drassige veld al ontvlucht. Het inpakken duurt met die vervelende beestjes een stuk langer. Ook is het met Sjoerd erbij even wennen, hij gaat er niet zo vroeg uit en kan ons inpaktempo nog niet bijhouden. Het is altijd even lastig en anders om je aan te passen aan het ritme en de gewoontes van een ander, plus dat ik zelf altijd erg moet wennen aan de plotselinge andere sfeer wanneer iemand anders erbij komt. De vorige keer ging dat niet helemaal vlekkeloos, maar inmiddels ben ik wijzer en flexibeler en heb er goede vertrouwen in. Na de bocht houdt Ardlui op en met het gebrom van de Puch op de achtergrond rijden we over een smal oud weggetje door het bos, langs Loch Lomond. Het ene moment moeten we op een knopje drukken voor het verkeerslicht omdat de weg zo smal is dat er maar 1 richting tegelijk kan rijden, het andere moment karren we nadat de A83 erbij is gekomen op een stukje vluchtstrook terwijl het verkeer langs ons raast. Op een inhammetje blazen Daan en ik even uit van alle drukte en snaaien een Snickers weg. Soerd moet een paar kilometer terug rijden, die wilde nog een foto

maken. Plots stopt er een auto naast ons en gaat het raampje naar beneden. Een man steekt z'n hoofd naar buiten en wijst naar m'n kar: `waar heb je die vandaan?' `Uit Nederland, sir.' `Ik wil er ook zo één', zegt hi en wijst naar z'n zwarte poedel op de bijrijderstoel, `voor hem'. Nadat ik het internetadres van de fabrikant heb gegeven, keert de man z'n auto en rijdt terug naar waar hij vandaag kwam. Even voor het einde van Loch Lomond haalt Sjoerd ons bij en we gebruiken de picknickplaats aan het water voor de lunch en om de ketting van de Puch minder strak af te stellen. We kunnen hier gelukkig de A82 verlaten, maar de parallelweg door een paar voorstadjes van Glasgow is niet minder druk, wel minder breed. Een beetje oponthoud hebben we bij de Essopomp, waar de brommer bijgetankt moet worden. De slang slaat niet af en de benzine klotst over straat. Met tissues zuigt Sjoerd benzine uit de tank zodat de dop er weer op kan. Aan de andere kant van de straat is een supermarkt en met de boodschappen op zak kunnen we aan onze doorkruizing van Glasgow beginnen. De eerste kilometers gaan goed. Het is wel erg druk, maar de weg is niet erg groot. Tot 2 keer toe rijdt Sjoerd vooruit en wacht ons vervolgens op. De derde keer zien we hem niet

terug. Daan en ik zijn doorgeschoten en rijden weer op de A82, die hier 4-baans is, compleet met op- en afritten en waar het verkeer ons met 60 mile per uur voorbij raast. Knooppunt na knooppunt passeren we, zo hard mogelijk fietsend om Glasgow snel voorbij te zijn. Zo'n 25 kilometer rijden we op de A82, die in Nederland de status van snelweg zou hebben, maar waar we gewoonmogen fietsen, voordat na een paar 2-baans rotondes, de weg versmalt en dwars door het centrum gaat. We zitten er precies in de spits en het is een chaos van auto's, taxi's, bussen en vrachtwagens. De GPS loodst ons door alle drukte heen en na 20 verkeerslichten, kruispunten en een paar afslagen, rijden we via een wat rustigere weg het grauwe centrum weer uit, waar ik niets noemenswaardigs heb gezien. Ook de voorstadjes zien er verpauperd uit en slordig geklede jongeren lachen ons uit als we passeren. Na een snelle stop bij een cashmachine, waar ik weer andere biljetten krijg dan we tot nu toe gezien hebben, arriveren we bij de camping verscholen achter een grauwe grijze wijk met troosteloze huisjes. Het is een teringzooi van jewelste, wat een sof na al die kilometers door de chaos. Tussen de ranzige en verlaten stacaravans ligt allemaal rotzooi. Tussen alle bende in staat een keet met receptie erop, waar we tot alle verbazing uitbundig worden verwelkomd. Ik check ons drieën alvast in, hoewel Sjoerd er nog niet is. 3 personen, 2 tentjes blijkt lastig. 2 personen, 1 tent kost 12,50 pond; 1 persoon, 1 tent kost 10 pont. Ik krijgt nul op request wanneer ik om korting vraag. `U betaalt per plaats.' Ook als ik zeg dat ik onze 2 tentjes makkelijk op 1 plaats krijg, krijg ik geen korting. `Dan slapen we alledrie in 1 tent, ik ga niet voor 2 plaatsen betalen.' Dat kost ons in totaal 14,50 pond. Wat een gedoe. We zetten gauw de tent op en willen terug rijden naar de grote weg om Sjoerd tegemoet te komen. Bi de receptie botsen we bijna tegen hem op. Gelukkig. Hoewel Daan en ik `slechts' 80 kilometer hebben gereden, kostte het Sjoerd 106 kilometer en een hoop moeite en gevloek. Na wat opluchtend geraas over de chaos in Glasgow, beginnen we maar met koken. De noodles en goed smakende pasta bolognese maken een hoop goed. Ondertussen draait een grote Franse touringcar de minicamping op en even later stikt het van de kleine t

entjes en heen en weer lopende Franse jongeren, een enkele zelfs met een stokbrood onder de armen. Sjoerd heeft toch z'n tent opgezet, maar als de eigenares even later langsloopt en ik op haar afstap, roept ze `nee, nee, het is al goed' De avond zet in en we kletsen wat na aan de picknicktafel. Een nieuwsgierige Française loopt op ons af en vraagt of we sigaretten hebben. 2 minuten later zijn we omringt door Franse meiden. Ze zijn met name geïnteresseerd in onze blonde haren en de Puch van Sjoerd. Ze moeten helaas vroeg op morgen om Glasgow te zien - veel plezier zou ik zeggen - en kunnen daarom niet lang blijven. Na wat onzinnig kletsen huppelen de giebelende 15 tot 17-jarige meiden met regenboogsokken terug naar hun tentjes en we wensen elkaar een goede nacht. We zitten duidelijk weer zuidelijker, het is donker en voor het eerst deze vakantie kan ik de vertrouwde steelpan zien. Tot nu toe was het of licht `s nachts, of bewolkt. We kruipen gauw in onze nog naar wierook stinkende tenten voor een korte nacht. Morgen zoeken we mooi weer de rust van het platteland op. Nog maar 2 etappes in Schotland!