Maribo - Køge
Afstand: 105 km
Hoogste punt: 106 meter
Hoogtemeters: 645
|
Denemarken

 Wederom een slechte nacht. Het zelfopblaasbare matje mag dan handig en compact zijn; ik heb het gevoel alsof ik op de rotsen slaap. Met de kou erbij word ik elk uur wakker. Het wordt tijd dat ik minder ga fietsen meer ga genieten! Elke keer dat ik wakker schrik, heb ik het idee opgejaagd te zijn, op m'n horloge te kijken. Moet ik niet opstaan en inpakken? Ik ben in elk geval zeer blij met de blauwe lucht. De zon heeft al veel kracht, alleen de wind is nog koud. De wegen zijn hier recht toe recht aan, dwars over alle heuvels heen. Soms lijkt het alsof je dwars door iemands perceel rijdt. Ik besluit om het echt eens rustig aan te doen en zo de knie wat te ontlasten. De zon schijnt over de velden en het is alsof ik door teletubbieland rijd, zó fel groen en geel zijn de velden. Bij  een benzinepomp stop ik even om grof veel kronen uit te geven voor een flesje cola en een snicker. De weg klimt wat en in de verte zie ik de lange brug liggen die me van dit eiland naar het grotere eiland waar Kopenhagen op ligt, moet leiden. Ik besluit om eerst eens goed te lunchen, ookal is het pas half 12. Grappige is dat ik nu al heel wat mensen heb gezien, hetzij op een picknickplaats, hetzij op de camping of in de supermarkt, die je vol verbazing aan staan te kijken. De meeste komen echter niet naar je toe en het blijft vaak bij wat fluisteren, wijzen of soms lachen. En als ik dan hallo zeg, schrikt men. Zo van: `oh hé, dat dingt leeft, gauw doorlopen.' `Aapjes kijken' noemden we het al op vorige fietsreizen en het grappige is dat dit fenomeen gelijk lijkt te zijn in elk land of in elk geval in Europa. Het oudere Deens stel dat aan de tafel naast mij luncht, loopt me dan ook vluchtig voorbij en stapt snel in hun auto.
De brug is lang, bijna 4 kilometer, en het waait hard. Op dit soort situaties kan ik kicken. Ik vind het gaaf om over een brug te rijden, naar het water te  kijken en voldaan te zeggen: hier ben ik (over)heen gefietst. De lucht van zilte zee en zeewier waaien alle gedachten uit m'n hoofd. Had de brug dat niet gedaan, dan zeker wel de volgende weg die ik oprijd. De Københavnvei. Jawel, helemaal naar Kopenhagen. Hij komt bijna langs de camping en het stuk dat ik vandaag afrijd is zo'n 60 kilometer lang, met slechts één knik in de weg na 40 kilometer. Het is geweldig rijden, dwars over de heuvels en door de bossen. Het is wel een drukkere weg, maar vandaag hindert dat me niet. Ik ga er zelfs liedjes bij zingen. De volgende heuvels maken daar snel een einde aan. Op en neer, op, neer. Het hoogste punt ligt net even boven de 100 meter. Vanaf hier kan ik bijna 20 kilometer rechtuit kijken: een lang recht asfaltspoort voert noordwaarts. Het wordt goed warm en de beenstukken kunnen uit: de armen en het gezicht zijn al aardig verkleurd. Eigenlijk valt er verder weinig te vertellen. Het gaat alleen maar rechtuit. De gedachten keren in grote getalen terug: van niet relevant tot totale flauwekul. Al neuriënd en mijmerend kom ik in Køge. Na wat zoeken is de camping gevonden en zo kan ik al tegen vieren de tent opzetten. Wat moet ik nu toch de hele dag nog doen? Niets, want als ik ga zitten voel ik de tol die ik voor al deze kilometers heb moeten betalen. De knie is nog steeds dik en elk moment kan de kramp in één van m'n benen schieten, de spieren voelen beurs aan. Tel daarbij op een zeer achterwerk van de zadelpijn en je zou haast denken dat ik een oude man ben. Als ik in de spiegel kijk is het verhaal compleet: kats rood verbrand gezicht, een strakke rode neus, een witte bril in m'n gezicht, keiharde afscheidingen op de bovenarmen, witte handen en bruine kootjes. Haha. Ik ben benieuwd als wat voor zwerver ik over een maand rondfiets!


|