|
Sunnmøre Alpane
Sæbø
Zeven uur gaat de wekker. Buiten zit de lucht potdicht. Dat wordt geen wandeling naar Slogen. ergens vind ik dat doodzonde, want ik heb vele plaatjes gezien met de meest fantastische uitzichten. Maar aan de andere kant ben ik ook behoorlijk moe en dus draai ik me lekker nog een keer om. Een half uurtje later komt Lisa binnen. "Wat zullen we doen?" Na kort overleg besluiten we de tocht maar af te gelasten. Lisa had zich er erg op verheugd en is erg teleurgesteld, maar zegt zelf al dat de teleurstelling nog groter is als na een zware tocht van vijf uur het uitzicht nul komma nul is. Dus gaan we weer naar bed. Half tien schrik ik wakker. Oef, Lisa zal al wel lang op zijn. Maar nee, erheerst nog doodse stilte in het huis. Kan ik me lekker op m'n gemakje aankleden en m'n verslag bijwerken aan de keukentafel. Na een uurtje komt Lisa met slaperige oogjes naar beneden. Sorry zegt ze, maar ik vind het heerlijk om even een rustige morgen te hebben gehad. We brunchen uitgebreid en nemen ondertussen de alternatieven voor een wandeling door. Want 'på tur' zullen we! Lisa weet nog wel een mooie wandeling van zo'n uurtje vanaf haar huis recht de berg op. Ideaal dus, want zo'n lange wandeling naar Slogen was misschien ook wel een beetje teveel van het goede geweest voor mijn fietsbenen. Rond het middaguur stappen we in onze bergschoenen en met een dagrugzak om naar buiten. Het voelt eigenlijk zeer vertrouwd aan en zo kletsen we wat na over alle fantastische tochten die we afgelopen jaar samen hebben gemaakt. Via de sompige modderige weiden van de buren soppen we door het bos omhoog. Voor ons uit hollen een aantal koeien, die zowel nieuwsgierig naar als bang voor ons zijn. Lisa vertelt me dat het melkkoeien zijn die de hele winter gemolken worden en zomers vrij zijn.


Het gaat wat steiler omhoog en de koeien houden het voor gezien. Tot onze lichte frustratie zien we hoe de zon doorbreekt en vele wolken in het niets oplossen. Hadden we misschien toch moeten gaan vanmorgen? Rond de top van Slogen die vanaf hier goed te zien is, hangen echter nog steeds wolken. In het zonnetje is het behoorlijk zweten en tijdens onze steile tocht door een stukje bos moeten we veelvuldig stoppen om op adem te komen en alle vliegen van ons af te slaan. Veel sneller dan verwacht komen we echter al bij het uitkijkpunt dat op zo'n zeshonderd meter ligt. Zeker een uur genieten Lisa en ik van het fabuleuze uitzicht over het dal, de Hjørundtfjord en de ruige bergtoppen rondom.
Scroll naar rechts om de hele foto te bekijken.
Het moet zowel eenzaam als fantastisch zijn om hier te wonen en het lijkt haast of ik in een geheim paradijsje terecht ben gekomen, zonder toeristen en afgeschermd van de boze buitenwereld door fjord en fjell. Alleen het irritante deuntje van de isbil (ijscoman) die het hele dal doorrijdt, doet afbreuk aan de idylli. Lisa kijkt eens achterom naar de rafelige randen van de Høyfjell achter ons en vraagt: 'Heb je zin om nog een stukje verder te gaan?' Voor we het weten zijn we alweer een heel stuk naar boven geklauterd over de puinwaaier. We hebben de smaak te pakken en zullen nu de top bereiken ook! De bergflank wordt steiler en steiler en het laatste stukje moeten we met handen en voeten klimmen en klauteren. Op de top van 1035 meter geven we elkaar een high five en genieten nog eens van het uitzicht.



Het zal echter een lange klim naar beneden zijn en erg warm is het niet op de top, dus we gaan snel weer naar beneden. Nou ja, snel: het is flink opblazen gepassen en af en toe glijd ik een metertje naar beneden. Lisa is hier duidelijk beter in haar element en lijkt bijna naar beneden te huppelen. Terug bij het uitzichtpunt eten we wat van de sneeuw bij gebrek aan een beekje en pikken onze rugzakjes op die we daar hebben achtergelaten. Het is een behoorlijk pittige afdaling naar beneden en zo af en toe moet ik naar een tak of boom grijpen om niet onderuit te gaan. Zo'n twee á drie kilometer voor het einde tanken we flink wat heerlijk helder water bij een spreng die recht uit de aarde op komt borrelen. Het laatste stukje zompen we door het graasland van de koeien, waarbij m'n wandelschoenen - die ik nu bijna achthonderd kilometer meezeul an dus eindelijk eens heb gebruikt - tot aan m'n enkels in de modder wegzakken. We slaken allebei een zucht van verlichting als we het laatste stukje over de vlakke weg naar het huis van Lisa lopen.

We kijken elkaar aan en lachen zelfvoldaan met een schuin oog naar de top van Høgfjellet, die zich in de wolken begint te hullen. Geen Slogen, maar toch een fantastische wandeling. Terwijjl ik onder de douche spring, helpt Lisa haar moeder, die vandaag in de stal heeft gewerkt met het eten: rist met een stoofpotje met hertenvlees (geschoten in de omgeving) en sla. Heerlijk. Na het eten scheuren we nog even naar Sæbø om te vragen wanneer de toeristenferry morgen gaat. Die vaart de hele Hjørundtfjord over in negentig minuten naar Magerholm, een dorpje op zo'n twintig kilometer van Ålesund. Dat zal me een hoop kilometers en gedoe met andere ferry's besparen. Ondertussen zijn we allebei vrij moe na alle inspanningen van de laatste twee dagen - ik heb het gevoel dat ik hier een week ben geweest! - en na een wandeling door de stal - de lucht brengt herinneringen naar boven aan die fantastische week in Finnmark - en het aaien van een zwart kalf die gretig aan m'n vingers begint te sabbelen, ploffen we neer op de bank in de woonkamer. Lisa's ouders komen er ook bij zitten en onder het genot van ijs (met een soort van studentenhaver/turmix erover!) kletsen we nog wat, totdat we onze ogen niet meer open kunnen houden. Ik bedank Lisa voor de geweldige dag en kruipm'n zachte bedje in. Het 'daglicht' schijnt nog fel door het raam naar binnen en denkend en mijmerend over alle ongelooflijke dingen die ik in slechts twee weken heb gedaan en beleefd, is het lastig de slaap te vatten.
|