Wat een genot om uit te kunnen slapen! En voor het eerst sinds veertien dagen. Om half elf hoor ik gestommelbeneden en sta ik maar eens op. Au! Flinke spierpijn in de bovenbenen en de linkerknie is weer eens stijf. Het is echter Espens moeder die met het ontbijt bezig is en na een kort babbeltje glipt ze gauw naar boven om haar zoon wakker te maken. Na een goed ontbijt constateer ik tot m'n grote vreugde dat de hemel er een stuk vrolijker uitziet dan gisteren en terwijl Espen en ik in de auto richting Ålesund scheuren - de stille weg en gebrek aan politiecontrole geeft hem aanleiding met 120 kilometer per uur over het asfalt te jakkeren - wordt het weer alleen maar mooier. Ik ben blij dat ik gisteren om Ålesund heen heb kunnen fietsen. Het stadje zelf is niet groot, maar de weg ernaar toe en vandaan is erg druk. We parkeren de auto gratis achter de flat waar Espen's broer schijnt te wonen, naast het stadspark en direct bij het begin van de befaamde treppene (418 treden) naar de fjellstue, een restaurantje/toeristenkiosk boven op een heuvel, met uitzicht over de hele stad. Met de strakblauwe hemel is het uitzicht ook daadwerkelijk fantastisch.

Ålesund lijkt zo eigenlijk maar een dorp, in elk geval voor Nederlandse begrippen. Op de smalle landtong lijken de vooral witte huisjes elkaar te verdringen in de krioelende straatjes en steegjes. Rondom de gracht midden in de stad liggen de mooiste hotels en terrasjes en krioelt het van de toeristen. Aan de grote kade ligt een nog groter cruiseschip dat vergezeld door een blusboot die het water met fraaie bogen de lucht in spuit, langzaam het ruime sop kiest. Ik maak van de gelegenheid gebruik om eens ansichtkaartjes te kopen en onder het genot van een drankje zitten Espen en ik nog een tijdje aan een picknicktafel tussen te Duitse toeristen te ouwehoeren. Na de 418 treden naar beneden - m'n arme bovenbenen - lopen we nog wat door de fraaie straatjes van Ålesund.

Vrijwel alle huisjes zijn netjes opgeknapt en overal waar ik kijk, is het Jugendstil. Via het stadsmuseum met fraai uitzicht over het centrum en een wandeling langs de bryggen, slenteren we weer terug naar de auto. Ik moet eerlijk zeggen dat het landschap met een lekker zonnetje en spiegelglad water waarin de bergen en eilandjes op z'n kop staan, een stuk mooier is dan gisteren, toen ik stampend tegen de wind in er eigenlijk maar niets aan vond. Terug in Gamlem kunnen we aanschuiven voor de kippenbouten met rijst en kerriesaus en sla. Oef, de mensen blijven maar aandringen dat ik nog een keer op moet scheppen en wederom sta ik op klappen. Espen's ouders gaan het weekend weg en zo hebben we de rest van de dag het huis voor ons. Tot nu toe ben ik bij supergezellige mensen op bezoek geweest die de hele dag willen kletsen en gezellige dingen willen doen. Zo is Espen niet - zonder dat ik daar iets negatiefs bij denk - en dat vind ik vandaag heerlijk. Als 'echte' kerels hangen we de hele middag voor de buis, terwijl het buiten prachtig weer is, en kijken zwijgzaam de ene serie naar de andere. Ik ben echt moe en m'n benen doen zeer, dus ik vind het een heerlijke rustdag. 's Avonds gooien we twee pizza's in de oven die we samen met een cola of drie verorberen, kijken naar canal+. Even na elven komt Espen op het idee om de zonsondergang te bekijken, de hemel is immers helemaal helder. We scheuren naar een pier met een vuurtorentje en zijn net op tijd om de zon met een knalrode lucht op de achtergrond tussen twee eilanden in het water te zien zakken.

Als 'echte' kerels staan we het moment dat de zon onder is gegaan op om terug naar huis te scheuren. Ik heb vandaag in elk geval lekker uit kunnen rusten en dat is geloof ik het idee van een rustdag. En die had ik ook eigenlijk wel verdiend na twee weken. Toch vallen m'n oogluiken snel dicht bij terugkomst en even na elven kruip ik lekker onder de wol.