17-08-2012
Kaikoura - Wellington

NB: Dette innlegget er del av en serie som begynner med

NB: Deze post is deel van een serie die begint met

Vrijdag stonden we vroeg op (06.30) om op de dolfijnsafari te gaan die we van tevoren hadden geboekt. Helaas werden we teleurgesteld: de boottocht was afgelast omdat de dolfijnen niet in de buurt van Kaikoura waren deze dag. Maar goed, de natuur laat zich niet sturen door ons mensen. We bekeken het van de zonnige kant: nu hadden we meer tijd voor wat sightseeing op onze reis naar Picton, vanwaar we 's avonds de veerboot naar de hoofdstad Wellington op het noordereiland zouden nemen.
Fredag sto vi opp tidlig (6.30) for å dra på delfinsafari som var booka på forhånd. Vi ble veldig skuffa da vi møtte opp og fikk beskjed om at turen var avlyst, delfinene var ikke i nærheten av Kaikoura denne dagen.  På en måte var det også fint å vite at naturen ikke lar seg styre av oss mennesker. Vi så det positive i det og tenkte at vi nå hadde mer tid til å gjøre sightseeing på vei nord til Picton, hvor vi skulle ta ferjen til hovedstaden Wellington på nordøya.

Vandrerhjemmet i Kaikoura ligger ikke langt fra Stillehavet
De jeugdherberg in Kaikoura ligt niet ver van de Stille Oceaan

Dette bildet ser manipulert ut. I virkeligheten så det like uekte ut da tåken lettet og disse fjellene kom til syne.
Deze foto lijkt gemanipuleerd. In werkelijkheid was het uitzicht net zo onecht toen deze bergen plotseling uit de mist tevoorschijn kwamen.

VIDEO

Voor de lezers thuis in Nederland zijn al deze zeehonden misschien wat teveel van het goede. Maar wanneer je hier rondrijdt en borden tegenkomt die waarschuwen voor slapende zeehonden op de weg, krijg je er nooit genoeg van. We stopten daarom op meerdere plekken om deze prachtige dieren te bewonderen, maar ook het fantastische kustlandschap waarin ze leven.
For leserne hjemme i Norge blir det kanskje litt for mye av det gode, alle disse selene. Når du derimot kjører rundt her og møter skilt som varsler om sovende seler på motorveien, så får du aldri nok. Vi stoppet derfor flere steder for å beundre disse skapningene, men også det flotte kystlandskapet rundt oss.



VIDEO

We reden bijna voorbij een bordje dat ons vertelde dat men hier zeehondenjongen kan zien die in een beek en bij een waterval zwemmen. Misschien wel omdat het gewoonweg onwerkelijk en bizar klonk. Wie verzint zoiets? Het is moeilijk met woorden te beschrijven hoe onbegrijpelijk en fascinerend het was om daadwerkelijk zwemmende zeehonden te zien in het bos. We volgden het pad totdat we bij de waterval kwamen. Hier moesten we elkaar in de armen knijpen om ons ervan te verzekeren dat wat we zagen werkelijk was. Er speelden en sprongen tientallen zeehondenjongen onder de waterval. We barstten bijna in lachen uit toen twee jongen Borghild zagen en uit het water kropen om haar te begroeten. Je moet eigenlijk gewoon de video bekijken. Dit was in elk geval één van de meest bijzondere natuurbelevenissen die ik heb meegemaakt. En ja, dit zijn wilde zeehondenjongen.
Vi kjørte nesten forbi et skilt som fortalte oss at man her kunne se selunger som svømmer i en bekk og ved en foss. Kanskje fordi det bare hørtes helt uvirkelig og rart ut. Hvem er det som finner på slike ting? Til vår store forbauselse viste det seg faktisk å stemme. Det lar seg ikke beskrive med ord hvor ubegripelig og fascinerende det var å se at det svømte seler i denne bekken. Vi fulgte stien gjennom skogen til vi kom til fossen. Der måtte vi klype hverandre i armen for å forsikre oss om at det vi så faktisk var sant. Her var det flere titalls selunger som lekte og hoppet i vannet ved fossen. Vi brøt nesten ut i latter da to unger fikk øye på Borghild og krøp i land for å hilse på henne. Du må nesten bare se på video'en... Dette var i hvert fall en av de aller sterkeste naturopplevelser som jeg har hatt. Og ja, dette er ville selunger.





VIDEO

Het landschap langs de kust verandert meerdere keren op weg naar het noorden. Na de bergen bij Kaikoura reden we door een landbouwgebied: groene weilanden zover je kunt kijken met tal van witte stippen. Nieuw Zeeland heeft meer schapen dan mensen. Na dit Teletubbie-achtige landschap reden we langs vele wijngaarden. Er wordt blijkbaar veel wijn geproduceerd in dit land, welke even goed smaakt als Franse wijn (de Kiwi's zeggen zelf dat hun wijn vanwege de uitstekende fruitsmaak, beter is dan de Franse).
Landskapet nordover langs kysten endret seg mange ganger. Etter fjellene ved Kaikoura fulgte mange kilometer med dyrka mark: grønne enger så langt øyet rakk med massevis av hvite prikker. Det finnes tross alt flere sauer enn mennesker her i New Zealand. Etter det Teletubbie-lignende landskapet kjørte vi forbi mange vingårder. Det produseres visst mye vin i dette landet som er like god som fransk vin (Kiwiene selv påstår at deres vin er mye bedre, siden vinen har mer fruktsmak).





Helemaal aan de noordkant van het zuider eiland vind je een landschap dat lijkt op het West-Noorse fjordenlandschap, behalve dan dat de vegetatie hier veel tropischer is. We stopten bij een parkeerplaats om te lunchen en een wandeling van een uur door het bos te maken. Onderweg kregen we schitterende uitzichten te zien. De wandeling was pittig. Het ging veel op en neer en de grond was erg kleiachtig zodat we meerdere keren bijna uitgleden. Daarnaast waren we er niet helemaal zeker van dat het pad ons daadwerkelijk in een lus terug zou brengen naar de auto, zodat we op een paar plekken bang waren dat we verdwaald zouden raken in de jungle.
Helt nord på sørøya finner du et landskap som ligner ganske mye på det vestlandske fjordlandskapet, bortsett fra at vegetasjonen her nede er mye mer tropisk. Vi stoppet ved en rasteplass for å spise litt lunsj og gikk en timestur gjennom skogen. Underveis ble vi servert massevis av flotte utsikter. Turen var ganske tøff. Ikke bare var det mye bratt opp og ned; jorden er veldig leirete som gjorde at vi holdt på å skli og tryne flere ganger. I tillegg var vi ikke helt sikre på at stien faktisk skulle gå tilbake til parkeringsplassen, slik at vi i en periode var litt redde for å gå oss vill i jungelen.




Gelukkig kwamen we uiteindelijk bij de auto uit. We hadde ruim de tijd om de veerboot te halen en stopten daarom onderweg meerdere keren bij de vele stranden en inhammetjes/baaien. De weg was ook vrij smal en kronkelig, net zoals in Noorwegen, zodat we sowieso niet snel konden rijden. Ondanks dat het landschap ons bekend voorkwam vergeleken met Noorwegen, was het tegelijkertijd ook erg anders, nieuw en eksotisch. Bekijk de foto's en oordeel zelf.
Heldigvis fant vi veien tilbake til bilen. Vi hadde god tid før ferga skulle gå og brukte tiden på å stoppe ved flere av de mange strendene og vikene. Veien var for øvrig veldig smal og kronglete - akkurat som på Vestlandet - slik at vi ikke kunne kjøre fort uansett. Selv om landskapet så veldig kjent ut, var det samtidig veldig annerledes, nytt og eksotisk. Bare se på bildene og døm selv.




 





Queen Charlotte Sound (en sound er det vi kanskje ville kalt en fjord)
Queen Charlotte Sound (een sound is wat we in Noorwegen wellicht een fjord noemen)

VIDEO
 

Havnebyen Picton hvor vi tok ferjen til nordøya.
De havenstad Picton waar we de veerboot naar het Noordereiland namen.

De weg hield op in Picton, waar we de veerboot naar het noorder eiland namen. De auto die we hadden gehuurd had een deuk die in Auckland gerepareerd moest worden en daarom betaalde het autoverhuurbedrijf de overtocht voor ons. Erg aardig! Als verwende Noorse veerboot-experten waren we niet erg onder de indruk van de veerboot en het eten aan boord. De zon was reeds onder gegaan, zodat we helaas niets meekregen van het fjordenlandschap van het zuider eiland en de Wellington-baai op het noorder eiland. Na 3,5 uur met schreeuwende en rennende kinderen waren we blij dat we in Wellington aankwamen. Het is nooit leuk om laat op een vrijdagavond aan te komen in een hoofdstad en we vonden het lastig om zowel de jeugdherberg als een parkeerplaats te vinden. De jeugdherberg had wel zes (!!) verdiepingen. Wij krijgen kamer 500 op de vijfde verdieping, met uitzicht over de haven. We waren erg moe en waren daarom na het uitpakken van de koffers binnen no time vertrokken naar andere oorden.
Veien tok slutt i Picton, hvor vi måtte ta ferjen til nordøya. Bilen vi kjørte hadde en bulk som måtte repareres i Auckland og derfor spanderte leiebilselskapet ferjebilletten på oss. Veldig hyggelig! Som bortskjemte norske ferje-eksperter ble vi ikke særlig imponert over hverken ferjen eller maten ombord. Sola hadde allerede gått ned, slik at vi ikke fikk med oss noe av fjordlandskapet på sørøya og Wellington-bukta på nordøya. Etter 3,5 time med skrikende og løpende unger var vi derfor glad for at vi endelig ankom Wellington. Det er aldri gøy å ankomme en hovedstad sent på en fredagskveld og vi slet litt med å finne både vandrerhjemmet og parkeringsplass. Vandrerhjemmet hadde hele seks (!!) etasjer. Vi fikk rom 500 i 5. etasje med utsikt over havnen. Det tok oss ikke lang tid å slenge fra oss koffertene og krype til køys og enda kortere tid til å sovne.