21-11-2012
Final Roadtrip New Zealand 9/9
Auckland

NB: Dette innlegget er del av serien "Final Roadtrip New Zealand" som begynner med "05-11-2012, Mount Cook"
NB: Deze post is deel van de serie "Final Roadtrip New Zealand" die begint met "05-11-2012, Mount Cook"

Het begint lastig te worden op elke dag om 7 uur op te staan, 300-400 km te rijden, veel te wandelen, overnachting te vinden, eten te maken en vroeg naar bed te gaan, om de volgende dag hetzelfde te doen. Het is ongelooflijk leuk, maar tegelijkertijd is het fijn om het einddoel dichterbij te zien komen. Deze laatste dag van onze roadtrip door Nieuw Zeeland waren we even voor negenen weer op de weg. Het was iets meer dan 200 kilometer naar Auckland. We wilden nog wat van de stad zien voordat we de auto in moesten leveren en ons vliegtuig moesten halen naar Melbourne, dus we hadden helaas niet veel tijd meer om het Coromandel-schiereiland te zien, dat bekend staat om haar mooie zandstranden.

De weg werd groter toen we de stad naderden, maar we kwamen heelhuids door "Spaghetti Junction", een knooppunt waar een wirwar van snelwegen en af- en aanritten bij elkaar komen. Een parkeerplaats vinden was wat lastiger, maar uiteindelijk vonden we een plekje niet ver van het centrum, nabij de Skytower en de kade, de twee grootste attracties. Na een kleine wandeling namen we de lift naar het uitzichtspunt op 222 meter hoogte, waar we een schitterend uitzicht kregen over ons einddoel in Nieuw Zeeland, de stad met meer dan 1,5 miljoen inwoners.
Det begynner å bli vanskelig å stå opp klokken 7 hver dag for å kjøre 30-40 mil, gå masse småturer, finne overnatting, lage mat og legge seg tidlig igjen, for å så å gjenta samme sekvensen dagen etterpå. Det er utrolig artig, men samtidig er det noe med å se målet komme nærmere. Denne siste dagen av vår roadtrip gjennom New Zealand var vi på veien igjen litt etter klokken ni. Det var litt over 20 mil igjen til Auckland. Vi ville se litt av byen før vi måtte levere bilen og rekke flyet vårt til Melbourne, så vi hadde dessverre ikke mer tid til å se mer av Coromandel-halvøya, som er kjent for sine flotte strender.

Veien ble større da vi nærmet og byen, men vi kom oss gjennom "Spaghetti Junction" - et knutepunkt med et virvar av kryssende motorveier og av- og påkjørseler, uten altfor store problemer. Å finne parkeringsplass viste seg å være en litt større utfordring, men vi fant omsider en parkeringsplass midt i sentrum, ikke langt fra Skytower og bryggen, de to største attraksjonene. Etter en liten spasertur til Skytower tok vi heisen opp til utsiktsplatformen på 222 meter høyde. Her fikk vi en fantastisk utsikt over vårt siste mål i New Zealand, byen med mer enn 1,5 millioner innbyggere.




Terug op de grond liepen we naar de kade, waar je een mooi uitzicht hebt over de haven, de skyline en de Skytower. Ongelooflijk en bijna niet te begrijpen dat we alweer in Auckland zijn! We dachten dat we ca 3500 kilometer zouden rijden, maar reden uiteindelijk 5000 kilometer in 17 dagen. Nu we zo terugkijken op alle plekken die we hebben bezocht, lijkt het alsof we weken zijn weggeweest. Nieuw Zeeland is een fantastisch land en zelfs al ben ik hier nu 4 maanden geweest, voel ik niet dat ik "alles" gezien heb. Dit land is als één groot pretpark, op een positieve manier, waar continu nieuwe attracties en activiteiten opduiken. Ik ben er erg dankbaar voor dat ik hier zo lang heb mogen zijn en zoveel heb mogen meemaken en doen.
Tilbake på bakken gikk vi til bryggen, hvor du har flott utsikt over havnen, byens skyline og landemerket Skytower. Utrolig og nesten ikke til å fatte at vi har kommet til Auckland allerede! Vi hadde planlagt å kjøre ca 3500 kilometer, men endte opp med å ha kjørt hele 5000 kilometer på ikke mer enn 17 dager. Når vi ser tilbake på alle stedene vi har besøkt og sett, virker det som vi har vært borte i mange uker. New Zealand er et fantastisk land og selv om jeg har vært her i over 4 måneder nå, så føler jeg ikke at jeg har sett "alt". Dette landet er som en stor fornøyelsepark, på en positiv måte, hvor attraksjoner og aktiviteter dukker opp som perler på ei snor. Jeg er veldig takknemlig for at jeg har fått være her så lenge og har fått opplevd og gjort så mye som jeg har gjort.


De weg naar het vliegveld en Omegarental, waar ik de auto heb gehuurd, kende ik nog van toen ik hier met Borghild was in augustus. Het was erg raar om de auto uit te pakken en de sleutel in te leveren, bijna wat triest. Ik ervaar dit als mijn eerste echte auto. De dame die de sleutel in ontvangst nam, moest twee keer op het scherm kijken voordat ze zich tot haar collega wendde en zei "deze jongen heeft deze auto al sinds JULI". Ze controleerde de auto snel, maar vond geen schade. Ze keek niet naar de kilometerteller, maar ik vraag me werkelijk af wat ze naderhand tegen elkaar zeiden toen ze erachter kwamen dat Jasmina en ik 14.000 (ja, VEERTIENDUIZEND) kilometer hebben gereden. Haha!

We werden naar het vliegveld gebracht waar we veeeel tijd hadden, zodat we voor de eerste keer echt eens in de zon konden relaxen, heerlijk! Om zes uur konden we de bagage inchecken, alles bij elkaar bijna 60 kilo. We moesten nog een paar uur wachten, maar even na negenen was de tijd toch echt rijp om Nieuw Zeeland te verlaten. Het voelde raar, erg raar om op te stijgen en dit land waar ik van ben gaan houden, te verlaten. De vele, vele herinneringen aan de vele tochten en plaatsen met vele nieuwe vrienden vertoonden zich als in een snelle film terwijl het vliegtuig accelereerde. Een steek in het hart toen de straatlichten van Auckland onder ons verdwenen. Maar ik glimlachte toen het vliegtuig koers zette richting Melbourne. Ik begrijp werkelijk niet dat ik het voor elkaar heb gekregen zo ONGELOOFLIJK veel te doen en zoveel fijne mensen en nieuwe vrienden van alle hoeken van de wereld heb leren kennen. Tegelijkertijd was het tijd om de thuisreis een stap verder te nemen. Het zal ERG fijn zijn om thuis te komen in Noorwegen. Maar vóór dat wacht er nog een nieuw avontuur in Australië. Nog moe na deze MEGA-roadtrip was het slechts 36 uur voordat Daan en ik weer in de auto zouden kruipen voor een nieuwe GIGA-roadtrip met Jesper. 5000 kilometer in 17 dagen zal overtroffen worden door 6000 kilometer in 10 dagen, hetgeen verder is dan van kust naar kust in de VS. We zullen vele nieuwe avonturen beleven, maar ik bewaar dat voor de volgende update.

Ik houd jullie op de hoogte!
Veien til flyplassen og Omegarental, vi jeg har leidd bilen min, kjente jeg igjen fra da jeg var her i august med Borghild, og vi fant fram uten problemer. Det var veldig rart å pakke ut bilen og gi fra meg bilnøkkelen og nesten litt trist. Jeg føler at bilen har vært min første ordentlige bil. Dama som tok i mot nøkkelen så på skjermen to ganger før hun snudde seg til hennes kollega og sa "han gutten her har hatt denne bilen siden JULI". Hun tok en kjapp kikk på bilen, men fant ingen skader. Hun så ikke på hvor mange kilometer bilen hadde kjørt, men jeg lurer virkelig på hva de i etterkant sa til hverandre da de fant ut at Jasmina og jeg har kjørt 14.000 (ja, FJORTENTUSEN) kilometer. Haha!

Vi ble kjørt til flyplassen hvor vi hadde veeeeeldig god tid, slik at vi kunne ta turens første ordentlige pause ute i sola. Herlig å slappe av litt! Klokken seks fikk vi sjekke inn bagasjen vår, alt i alt nesten 60 kilo. Vi måtte vente noen timer til, men litt etter klokken 9 var tiden inne, nå måtte jeg virkelig forlate New Zealand. Det føltes rart, veldig rart å lette fra dette landet som jeg har blitt utrolig glad i. De mange mange minnene fra de mange turene og stedene med mange nye venner viste seg som i hurtig kino mens flyet akselerte. Det kjentes litt tungt i hjertet da Aucklands gatelys forsvant under oss. Samtidig måtte jeg smile da flyet satte kurs mot Melbourne. Jeg fatter virkelig ikke at jeg har klart å gjøre så UFATTELIG mye og har blitt kjent med så mange flotte mennesker og fått nye venner fra alle verdenshjørner. Samtidig var det på tide å ta hjemreisen et steg videre. Det kommer til å bli VELDIG godt å komme hjem til Norge. Men før det venter det et nytt eventyr i Australia. Fortsatt litt slitne etter denne MEGA-roadtrip'en var det bare 36 timer igjen før Daan og jeg skulle sette oss i bilen igjen for å ta en ny GIGA-roadtrip sammen med Jesper. 5000 kilometer på 17 dager skal matches av 6000 kilometer på 10 dager, noe som tilsvarer å kjøre fra kyst-til-kyst i USA. Vi kommer til å oppleve mange nye eventyrer, men det får jeg spare til et nytt blogginnlegg.

Jeg holder dere oppdatert!